أَوْ يَأْتِيَ بَعْضُ آياتِ رَبِّكَ يَوْمَ يَأْتِي بَعْضُ آياتِ رَبِّكَ لا يَنْفَعُ نَفْساً إِيمانُها لَمْ تَكُنْ آمَنَتْ مِنْ قَبْلُ أَوْ كَسَبَتْ فِي إِيمانِها خَيْراً قُلِ انْتَظِرُوا إِنَّا مُنْتَظِرُونَ
( 158 )
يا بيايد بعض نشانىهاى پروردگار تو روزى كه بيايد بعض نشانىهاى پروردگار تو ، نفع ندهد كسى را ايمان آن ، كه نياورده بود ايمان پيش از اين ، يا ( نفسى را كه ) كسب نكرده بود در ايمان خود هيچ عمل خير ؛ بگو : انتظار كشيد ؛ ما نيز منتظريم !
تفسير : حدّ هدايت از سوى خدا ( ج ) به پايان رسيد . انبياء تشريف آوردند ؛ شرايع فرستاده شد ؛ كتابها آمد ؛ حتّى كتاب آخرين خدا ( ج ) نيز رسيد ؛ باز هم نپذيرفتند ؛ شايد اكنون منتظر آناند كه خدا ( ج ) خود آيد ، يا فرشتگان او ، يا علامت بزرگى از قدرت وى ( مثل علامت بزرگ قيامت ) آشكار شود . بايد دانست كه يكى از علايم قيامت آنست كه بعد از ظهور آن ايمان كافر و توبهء گنهگار اعتبار داده نمىشود .
در احاديث صحيحين توضيح شده است كه اين علامت ، طلوع خورشيد از جانب مغرب است ؛ يعنى ، هنگامى كه خدا ( ج ) اراده كند اين جهان را به پايان رساند ، و نظام موجودهء عالم را به هم زند ؛ مخالف قوانين موجودهء طبيعيّه خوارقى بس عظيم الشان به وقوع آيد ؛ يكى از آن اينست كه خورشيد به جاى مشرق از مغرب طلوع نمايد . غالبا « 1 » ، از اين حركت واژگونه و رجعت قهقرى ، مقصود اشارت مىباشد به اينكه قوانين قدرت و نواميس طبيعيّه كه در نظام موجودهء
هامش
( 1 ) . ظاهرا ،