شكار ماهى منع كرده بود ؛ مگر « 1 » آنها از مكر و حيله به مخالفت حكم پرداختند و از حد تجاوز كردند ؛ خداى تعالى به آنها عذابى به غايت ذلّتآور نازل كرد . همينطور ، حق تعالى امّت محمّديّه را درين مسئله اندكى آزمايش فرمود تا در حالت احرام شكار نكنند . در موقع حديبيّه ، وقتى كه اين حكم فرستاده شد ، شكار آنقدر زياد و قريب بود كه با دست گرفته و با نيزه كشته مىتوانستند « 2 » ؛ ليكن اصحاب رسول اللّه - صلّى اللّه عليه و سلّم - به اثبات رسانيدند كه در امتحان خدا هيچ قوم دنيا برابر آنها كامياب شده نمىتواند . « 3 »
لِيَعْلَمَ اللَّهُ مَنْ يَخافُهُ بِالْغَيْبِ
تا معلوم كند خدا كسى را كه از وى مىترسد در غيب ؛
تفسير : از لفظ
« لِيَعْلَمَ اللَّهُ »
و هم « 4 » حدوث علم بارى خطور مىكند ؛ براى ازالهء آن ، در آغاز پارهء
« سَيَقُولُ »
فائدهء
« إِلَّا لِنَعْلَمَ مَنْ يَتَّبِعُ الرَّسُولَ »
را ملاحظه كنيد .
فَمَنِ اعْتَدى بَعْدَ ذلِكَ فَلَهُ عَذابٌ أَلِيمٌ
( 94 )
پس هركه از حد گذرد بعد از اين ، پس مراوراست عذاب دردناك .
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَقْتُلُوا الصَّيْدَ وَ أَنْتُمْ حُرُمٌ
اى مؤمنان ، مكشيد صيد را و حال آنكه شما محرم باشيد ؛
تفسير : در اين باره بعضى احكام در آغاز سورهء مائده گذشتهاند .
وَ مَنْ قَتَلَهُ مِنْكُمْ مُتَعَمِّداً
و هركه بكشد او را از شما قصدا ؛
هامش
( 1 ) . ليكن
( 2 ) . كه مىتوانستند با دست بگيرند و با نيزه بكشند ؛
( 3 ) . نمىتواند به اندازهء آنان كامياب بشود .
( 4 ) . توهّم