اخروى براى سُعَدا و نيكبختان انس و جن عطيّهاى است بدون انقطاع و هرگز گسستن ندارد .
بايد دانست كه شقاوت اشقيا در آيهء قبل با عبارت فَأَمَّا الَّذِينَ شَقَوْا به خودشان نسبت داده شده ، و سعادت سعدا در اين آيه با عبارت وَ أَمَّا الَّذِينَ سُعِدُوا مجهول ذكر شده ، آن اشاره به اين است كه در مرحلهء نخست ، الطاف عام الهى در عرضهء دين و كتاب آسمانى به جامعهء بشرى شامل همهء مكلّفان است و اين اشقيا هستند كه به اراده و اختيار خود جانب شقاوت را به واسطهء ردّ دعوت انبيا و پيروى از شيطان و هواى نفس انتخاب مىكنند و بدين وسيله خود را از توفيقات خاصى كه متمّم سعادت عام است محروم مىنمايند و بالأخره به اختيار خود شقى مىگردند . ولى صالحان به وسيلهء پذيرش اختيارى دعوت عام ، مشمول رحمتهاى خاص نيز قرار مىگيرند به گونهاى كه گويى در حقيقت خداوند آنها را سعادتمند نموده است .
فَلَا تَكُ فِي مِرْيَةٍ مِمَّا يَعْبُدُ هَؤُلَاءِ مَا يَعْبُدُونَ إِلَّا كَمَا يَعْبُدُ آباؤُهُم مِن قَبْلُ وَإِنَّا لَمُوَفُّوهُمْ نَصِيبَهُمْ غَيْرَ مَنقُوصٍ « 109 » وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ فَاخْتُلِفَ فِيهِ وَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِن رَبِّكَ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ وَإِنَّهُمْ لَفِي شَكٍّ مِنْهُ مَرِيبٍ « 110 »
لغت و اعراب :
مِريه : شك و ترديد . ممّا يعبد « ما » مصدريه است . تَوفيه : به تمام پرداختن حق . ضمير جمع نصيبهم به مشركان برمىگردد . غير منقوص حال است از نصيب . مرجع ضمير قضى بينهم مشركان و مؤمنان است . شك منه مريب ، مريب تأكيد است مانند ظلًاّ ظليلًا و حجراً محجوراً . و ضمير منه به تورات برمىگردد .
تفسير روان (فارسى) — صفحة 507
مساهمون: الشيخ علي المشكيني
ص٥٠٧