به هلاكت رسيدند .
كَأَن لَمْ يَغْنَوْا فِيهَا أَلَا بُعْداً لِمَدْيَنَ كَمَا بَعِدَتْ ثَمُودُ
يعنى : صيحهء آسمانى آنچنان آنها را فرا گرفت كه گويى از آغاز در آن خانهها سكونت نداشتند ، زيرا همهء جاندارها بىجان افتادند و شهر هم از سر و صدا خالى گشت به گونهاى كه گويى ساكن نداشت . آگاه باشيد ، لعنت و دورى باد بر قوم مدين چنان كه قوم ثمود مورد لعن و دورى قرار گرفت .
[ داستان موسى ( ع ) و فرعون ]
وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا مُوسَى بِآيَاتِنَا وَسُلْطَانٍ مُبِينٍ « 96 » إِلَى فِرْعَوْنَ وَمَلَئِهِ فَاتَّبَعُوا أَمْرَ فِرْعَوْنَ وَمَا أَمْرُ فِرْعَوْنَ بِرَشِيدٍ « 97 » يَقْدُمُ قَوْمَهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَأَوْرَدَهُمُ النَّارَ وَبِئْسَ الْوِرْدُ الْمَوْرُودُ « 98 » وَأُتْبِعُوا فِي هذِهِ لَعْنَةً وَيَوْمَ الْقِيَامَةِ بِئْسَ الرِّفْدُ الْمَرْفُودُ « 99 »
لغت و اعراب :
سلطان مصدر است به معناى تسلّط و چيره شدن ، و دليل و برهان كه سبب تسلط در محاجّه است . يقدم القوم به معناى يتقدّمهم ، جلو مىافتد از قوم . فأوردهم يعنى فيوردهم .
بئس الورد المورود ، وِرد : آبى كه در آن وارد مىشوند . و وِرد به معناى مورود ، و مورود صفت آن و مخصوص به ذمّ محذوف است ، بهتقدير « بئس المحل المورود فيه النار » . رِفد : عون و يارى ، عطيه . مرفود أى بئس العون المُعان ، و توصيف در دو مورد براى تأكيد است .
تفسير :
وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا مُوسَى بِآيَاتِنَا وَسُلْطَانٍ مُبِينٍ
موسى بن عمران سومين پيامبر از پيامبران اولوا العزم ، صاحب كتاب