[ داستان ابراهيم ( ع ) و بشارت فرشتگان ]
وَلَقَدْ جَاءَتْ رُسُلُنَا إِبْرَاهِيَم بِالْبُشْرَى قَالُوا سَلَاماً قَالَ سَلَامٌ فَمَا لَبِثَ أَن جَاءَ بِعِجْلٍ حَنِيذٍ « 69 » فَلَمَّا رَأى أَيْدِيَهُمْ لَا تَصِلُ إِلَيْهِ نَكِرَهُمْ وَأَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيفَةً قَالُوا لَا تَخَفْ إِنَّا أُرْسِلْنَا إِلَى قَوْمِ لُوطٍ « 70 » وَامْرَأَتُهُ قَائِمَةٌ فَضَحِكَتْ فَبَشَّرْنَاهَا بِإِسْحَاقَ وَمِن وَرَاءِ إِسْحَاقَ يَعْقُوبَ « 71 » قَالَتْ يَا وَيْلَتَي ءَأَلِدُ وَأَنَا عَجُوزٌ وَهذَا بَعْلِي شَيْخاً إِنَّ هذَا لَشَيءٌعَجِيبٌ « 72 »
لغت و اعراب :
بُشرى و بشارت : خبر خوشحالى و سرورآميز ، و باء آن براى ملابست است . سلاماً به تقدير « سلّمنا عليك سلاماً » . سلامٌ به تقدير « سلام منّى عليكم » و جملهء اسميه ازفعليهبليغتر و رساتر است . لَبِثَ - از باب عَلِمَ - : درنگ كرد . عِجل : گوساله . حَنَذَ اللَحم - از باب ضَرَب - : كباب كرد آن را . نَكِرَهُ : نشناخت او را . ضِحك به كسر اول ، خنده كردن و به فتح اول ، حايض شدن زن است طبق گفتهء برخى از مفسران و يك روايت . ويل : بدى و هلاكت و مصيبت . ويلتا با زيادتى تاء مثل « يا ابَتا » كلمهاى است كه در مقام ناراحتى و تعجب استعمال مىشود ، يعنى اى مصيبت ، يا اى مرگِ من بيا .
تفسير :
وَلَقَدْ جَاءَتْ رُسُلُنَا إِبْرَاهِيَم بِالْبُشْرَى
ذكر قصهء ابراهيم و فرستادن بشارت به او به واسطهء فرشتگان در رديف ذكر پيامبران