مجامع بشرى كه پيش از تشكّل اجتماعاتشان به نحو كلّى و عام انشا و تنظيم شده و پس از تحقق صلاحيت مجامع ، براى توجه تكليف ، در همهء كتابهاى آسمانى درج ، و در هر عصرى به زبان پيامبر آن عصر به ملت او ابلاغ گرديده است و تا دامنهء قيامت ، تكليف فعلى و قطعى خواهد بود ، و در آيات 38 و 39 بقره و آيات 123 و 124 طه نيز بر آن تأكيد شده است .
معناى آيه : اى فرزندان آدم ، هنگامى كه رسولانى از جنس خودتان يعنى نه از جنس فرشتگان و نه از اجنّه و پريان ، نزد شما بيايند كه آيات و نشانههاى مرا بر شما بخوانند ، يعنى آيات كتابى را كه هر يك در عصر خويش با خود دارد و يا نشانههاى توحيد و قدرت و عظمت مرا كه فضاى جهان و آفاق و انفس مملوّ از آنهاست براى شما بازگو كنند ، پس كسانى از شما كه پرهيز كنند يعنى از مخالفت آنها بترسند و دعوتشان را بپذيرند ، و به اصلاح خود پردازند و عمل صالح به جا آورند هرگز بر آنها نه ترسى است و نه اندوهناك مىشوند .
مراد هنگام ورود آنها به عالم آخرت است . و ترس اين اشخاص نسبت به آيندهء آنها در برزخ و قيامت است ، و اندوهشان نسبت به گذشتهء دنياست كه آيا عملهاى خيرشان پذيرفته مىشود ؟ و آيا گناهانشان بخشوده مىگردد ؟ و از جانب خدا بشارت قبول و عفو ، و مژدهء ايمنى آينده را دريافت مىكنند .
وَ الَّذِينَ كَذَّبُواْ بَايَاتِنَا وَ اسْتَكْبَرُواْ عَنْهَآ أُوْلئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ
يعنى : و كسانى كه پس از آمدن رسولان و عرضهء دين و كتاب ، آيات ما را تكذيب كنند و در برابر آنها تكبّر ورزند ، يعنى آيههاى كتاب آسمانى يا معجزات آن پيامبران و يا نشانههاى توحيد ما را كه در آفاق و انفس است و رسولان ارائه كردند نپذيرند ، آنها ياران آتشاند و در آن جاوداناند .
فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرَى عَلَى اللَّهِ كَذِباً أَوْ كَذَّبَ بِآيَاتِهِ أُوْلئِكَ يَنَالُهُمْ نَصِيبُهُم مِنَ الْكِتَابِ حَتَّى إِذَا جَاءَتْهُمْ رُسُلُنَا يَتَوَفَّوْنَهُمْ قَالُوا أَيْنَ مَاكُنتُمْ تَدْعُونَ مِن دُونِ اللَّهِ قَالُوا ضَلُّوا عَنَّا وَشَهِدُوا عَلَى أَنْفُسِهِمْ أَنَّهُمْ كَانُوا كَافِرِينَ « 37 »
تفسير روان (فارسى) — صفحة 42
مساهمون: الشيخ علي المشكيني
ص٤٢