ملك و وعدههاى اخروى ما غفلت دارند و در جهل و هوا و هوس و شهوات خود فرو رفتهاند .
[ اوصاف قرآن كريم ]
هُوَ يُحْيِى وَيُمِيتُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ
او زنده مىكند و مىميراند . يعنى هر موجود قابل حيات و مرگ در صحنهء وجود ، زندگى و مرگش به ارادهء بدون واسطه يا با واسطهء اوست ، و غرض آن كه اين كار از شئون مالكيت حقيقى او بر سراسر عالم است . و بهسوى او بازگردانده مىشويد .
و اين رجوع در ذوات ارواح از مرگ شروع مىشود و به ورود از درِ بهشت و دوزخ تحقّق مىيابد .
يَا أيُّهَا النَّاسُ قَدْ جَاءَتْكُم مَوْعِظَةٌ مِن رَبِّكُمْ وَشِفَاءٌ لِمَا فِي الصُّدُورِ وَهُدىً وَرَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ « 57 » قُلْ بِفَضْلِ اللَّهِ وَبِرَحْمَتِهِ فَبِذلِكَ فَلْيَفْرَحُوا هُوَ خَيْرٌ مِمَّا يَجْمَعُونَ « 58 »
لغت و اعراب :
صدور : جمع صدر ، جلو هر چيزى از طرف بالا ، سينه ، و در اصطلاح شرع غالباً بهروح اطلاق مىشود و با قلب و نفس و عقل و روح مترادف است . بفضل اللَّه و برحمته هر دو متعلّق است به فليفرحوا ى محذوف ، بهتقدير « فليفرحوا بفضله و برحمته » ، و « فاء » فبذلك جزائيه است بهتقدير « إن فرحوا بشىء فليفرحوا بهذا » و « فاء » دوم تأكيد است .
تفسير :
يَا أيُّهَا النَّاسُ قَدْ جَاءَتْكُم مَوْعِظَةٌ مِن رَبِّكُمْ وَشِفَاءٌ لِمَا فِى الصُّدُورِ
خطاب آيه به همهء انسانهاست از زمان نزول آيه تا انقراض دنيا كه نسبت بهموجودين هر عصرى ، فعلى و نسبت به گذشتگان و آيندگان انشائى است .