قبولى اعمال ، حصول قرب معنوى ، شمول توفيقات خاص ، ريزش گناهان ، رفع عذابها و استجابت دعاها . و اما رحمتهاى عام كه نعمتهاى شأنى است شامل حال مؤمن و غير مؤمن است ، نظير اعطاى وجود ، حفظ و تدبير موجود ، تربيت تكوينى در جهان ، بذل نعمتهاى مادى ، عرضهء نعمتهاى معنوى و مهلت طاغيان بهاندازهء كافى . و كسانى كه پيوسته فرستادهء خدا را آزار مىدهند براى آنها عذابى دردناك است ، يعنى در دنيا بر حسب اقتضاى تكوين ، و در آخرت در حدّ بىنهايت از حيث كمّ و كيف .
يَحْلِفُونَ بِاللَّهِ لَكُمْ لِيُرْضُوكُمْ وَاللَّهُ وَرَسُولُهُ أَحَقُّ أَن يُرْضُوهُ إِن كَانُوا مُؤْمِنِينَ « 62 » أَلَمْ يَعْلَمُوا أَنَّهُ مَن يُحَادِدِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَأَنَّ لَهُ نَارَ جَهَنَّمَ خَالِداً فِيهَا ذلِكَ الْخِزْيُ الْعَظِيمُ « 63 »
لغت و اعراب :
أن يرضوه بهجاى « أن يرضوهما » است يعنى در معنا تثنيه است كه عبارت درست باشد و افراد لفظ ، اشاره به اصالت و تبعيت است . حادَّهُ و در اصل حادَدَه : با او دشمنى و مخالفت كرد ، او را به خشم آورد . خِزْى : خوارى و رسوايى . فأنّ له نارَ ، مبتدا و خبر است بهتقدير « ثبوت النار له حتم » و جواب مَنِ موصوله است .
تفسير :
يَحْلِفُونَ بِاللَّهِ لَكُمْ لِيُرْضُوكُمْ وَاللَّهُ وَ رَسُولُهُ أَحَقُّ أَن يُرْضُوهُ إِن كَانُوا مُؤْمِنِينَ
يعنى : منافقان در برابر شما مؤمنان ، به خداوند سوگند ياد مىكنند بهخاطر آن كه شما را خشنود نمايند ، در حالى كه خدا و فرستادهء او سزاوارترند كه آنان آنها را راضى و خشنود كنند اگر آنها مؤمناند .
تفسير روان (فارسى) — صفحة 293
مساهمون: الشيخ علي المشكيني
ص٢٩٣