[ پيامبر ( ص ) و منافقان ]
وَمِنْهُمُ الَّذِينَ يُؤْذُونَ النَّبِيَّ وَيَقُولُونَ هُوَ أُذُنٌ قُلْ أُذُنُ خَيْرٍ لَكُمْ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَيُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِينَ وَرَحْمَةٌ لِلَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَالَّذِينَ يُؤْذُونَ رَسُولَ اللَّهِ لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ « 61 »
تفسير :
وَمِنْهُمُ الَّذِينَ يُؤْذُونَ النَّبِىَّ وَ يَقُولُونَ هُوَ أُذُنٌ قُلْ أُذُنُ خَيْرٍ لَكُمْ
يعنى : و از آنان يعنى از منافقان ، كسانى هستند كه پيوسته پيامبر را مىآزارند و مىگويند : او سراپا گوش است ، يعنى خوشباور است و سخن را هرچه باشد و از هر كس كه باشد مىپذيرد . بگو اى پيامبر : او گوش خوبى است براى شما . گوشى است كه هرچه بشنود خواه از جانب خدا و خواه از شما به خير و صلاح شماست .
يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ يُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِينَ
اين دو جمله براى بيان گوش خوب بودن پيامبر است . يعنى : او پيوسته گفتار و وحى خدا را با اذعان و باور مىشنود و به مؤمنان ابلاغ مىكند ، و به گفتار مؤمنان نيز بهسود آنها ايمان مىآورد ، يعنى حق و صدقش را مىپذيرد . و از باطل و ناروايش چشم مىپوشد و عكسالعمل نشان نمىدهد و چنين نيست كه شنيدن گفتار آنها روى جهل به حالشان و عدم تشخيص حق از باطل باشد ، پس او گوش نيكوست .
وَ رَحْمَةٌ لِلَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَالَّذِينَ يُؤْذُونَ رَسُولَاللَّهِ لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ
يعنى : او براى كسانى از شما كه ايمان آوردهاند سراپا رحمت است . مراد از « رحمت » در اينجا رحمت خاص است يعنى رحمتهاى فعلى كه پس از پذيرش دعوت انبيا و شريعت آنها بهسوى آنان سرازير مىشود و كفّار از آن محروماند ، نظير