[ آمرزش گناهان با مسلمان شدن ]
تفسير :
قُل لِلَّذِينَ كَفَرُوا إِن يَنْتَهُوا يُغْفَرْ لَهُمْ مَا قَدْ سَلَفَ
يعنى : به كسانى كه كفر ورزيدهاند بگو : اگر باز ايستند آنچه بر آنها گذشته آمرزيده مىشود . اين آيه در بيان حكمى كلى و قاعدهاى تامّ و عامّ است دربارهء كفّار از هر ملتى و در هر عصر و زمانى ، و آن اين است كه اگر كافر از كفر توبه نمايد و اسلام را بپذيرد ، در شريعت اسلامى دربارهء او ارفاقات خاص و احكامى مهم و امتنانى بزرگ جعل و تشريع شده است . يعنى از ماسَلَفِ او چشمپوشى مىشود كه از آن جمله امور زير است :
1 - سقوط كيفر اخروى عقايد فاسدى كه در طول ايام كفر داشته است .
2 - سقوط كيفر اخروى گناهان فرعى كه در مدت كفر از او صادر شده ، از قبيل ترك واجبات و ارتكاب محرمات از صغاير و كباير .
3 - سقوط قضاى واجباتى كه اگر در حال اسلام ترك مىشد قضا داشت ، مانند نماز ، روزه ، حج ، زكات و واجبات مالى .
4 - سقوط كفّاراتى كه بر عهدهاش آمده از اسبابى كه در حال كفر از او صادر شده ، خواه اسباب مزبور ، ترك واجب باشد مانند افطار ماه رمضان ، مخالفت نذر و عهد و قسم ، يا فعل حرام مانند ظِهار ، قتل عمدى ، كندن موى بدن ، خراشيدن صورت در مرگ خويشان ، يا غير آن دو مانند قتل خطا .
5 - سقوط حدود و تعزيراتى كه در شرع بر گناهان مترتّب شده است .
همهء اين امور كه داخل در موصول « ما قد سَلَف » است از كافر به مجرد اسلام آوردن يعنى گفتنِ شهادتين ، مورد غفران قرار مىگيرد . لكن در فقه اسلامى آمده كه اين آيه استثنا خورده و برخى از آثار برداشته نمىشود ، مانند بدىهاى خلقى و حقّ قصاص كه از پيش در عهدهء او بوده و يا جنابت و نجاست بدن غير از نجاست كفر و نحو آنها . و اين حكم را كه از آيه استفاده مىشود قاعدهء جَبّ نامند كه خبر مشهور « الاسلام يَجُبُّ ما قَبلَه » مدرك آن است ، يعنى اسلام ما قبل خود را قطع مىكند و آثار و تبعات آن را از بين مىبرد .