بيرون است ، و اجرا و پياده كردن احكامى كه عرضه داشته از وظايف امامت است ، و دادن پاداش و كيفر در دنيا يا در آخرت از شئون ذات ربوبى است .
[ بىوفايى در وعدهها و نذرها ]
هُوَ الَّذِي خَلَقَكُم مِن نَفْسٍ وَاحِدَةٍ وَجَعَلَ مِنْهَا زَوْجَهَا لِيَسْكُنَ إِلَيْهَا فَلَمَّا تَغَشَّاهَا حَمَلَتْ حَمْلًا خَفِيفاً فَمَرَّتْ بِهِ فَلَمَّا أَثْقَلَت دَعَوَا اللّهَ رَبَّهُمَا لَئِنْ آتَيْتَنَا صَالِحاً لَنَكُونَنَّ مِنَ الشَّاكِرِينَ « 189 » فَلَمَّا آتَاهُمَا صَالِحاً جَعَلَا لَهُ شُرَكَاءَ فِيَما آتَاهُمَا فَتَعَالَى اللّهُ عَمَّا يُشْرِكُونَ « 190 »
لغت و اعراب :
سكن إليه : مأنوس و آرام شد به او . زوج به مجموع جفت هر شىء و به هريك از دو فرد آن گفته مىشود و مذكّر و مونّث در آن يكسان است . ليسكن إليها فاعلِ ليسكن نفس است و مذكر بودن آن بهخاطر آن است كه مراد از آن « مرد » است ، و مرجع ضمير إليها و تغشّاها زوج است كه مراد از آن « زن » است . تغشّاها : آمد بهسوى او ، و آن كنايه است از آميزش .
فمرّت به : به سر برد با او .
تفسير :
هُوَ الَّذِى خَلَقَكُم مِن نَفْسٍ وَاحِدَةٍ وَجَعَلَ مِنْهَا زَوْجَهَا لِيَسْكُنَ إِلَيْهَا
اين آيه و آيهء بعد اشاره به آغاز خلقت بنىآدم و نعمت توالد و تناسل است كه بهآنها عطا شده و اشاره به ناسپاسى آنها نسبت به بقا و ادامهء نسلشان است .
معناى آيه : اوست كه شما را از يك نفس آفريده و از جنس او برايش همسر او را قرار داد تا با او مأنوس شود و در كنار او آرام گيرد .
بايد دانست كه ممكن است مخاطب همهء بنى آدم به نحو عام مجموعى باشد ، يعنى از