كند . و « مَنّ » ترنجبين يا شيرخشت و « سَلوى » كبك يا بلدرچين است .
كُلُوا مِن طَيِّبَاتِ مَارَزَقْنَاكُمْ وَمَا ظَلَمُونَا وَلكِن كَانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ
يعنى : پس از بذل نعمتهاى مذكور ، در خطابى به عنوان تنبيه و امتنان به آنها گفتيم : از آنچه روزىِ شما كرديم كه همه طيّب و پاكيزه است بخوريد و برخوردار شويد . و آنها به ما ستم نكردند و لكن خود به نفس خويش ستم مىنمودند ، يعنى در اين كه نعمتها را از آنها سلب نموديم . مراد اين است كه نتيجهء مخالفت آنها از فرامين موسى و دستورات يوشع پس از او كه كفران نعمت كردند و درخواست تغيير و تبديل نعمتهاى نيكو به بد نمودند سبب انقطاع نعمت شد .
وَإِذْ قِيلَ لَهُمُ اسْكُنُوا هذِهِ الْقَرْيَةَ وَكُلُوا مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ وَقُولُوا حِطَّةٌ وَادْخُلُوا الْبَابَ سُجَّداً نَغْفِرْ لَكُمْ خَطِيئَاتِكُمْ سَنَزِيدُ الْمُحْسِنِينَ « 161 » فَبَدَّلَ الَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْهُمْ قَوْلًا غَيْرَ الَّذِي قِيلَ لَهُمْ فَأَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ رِجْزاً مِنَ السَّماءِ بِمَا كَانُوا يَظْلِمُونَ « 162 »
لغت و اعراب :
إذ متعلّق به « اذْكُر » مقدّر است . حطّه مصدر است به معناى ساقط كردن و فروريختن ، و خبر مبتداى محذوف است بهتقدير مَسأَلتُنا حِطَّةُ الذُّنُوب
تفسير :
وَإِذْ قِيلَ لَهُمُ اسْكُنُوا هذِهِ الْقَرْيَةَ وَكُلُوا مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ وَ قُولُوا حِطَّةٌ
اين آيه و آيهء بعد نظير دو آيهء 58 و 59 بقره است و جز اندكى در تعبير اختلافى در
تفسير روان (فارسى) — صفحة 137
مساهمون: الشيخ علي المشكيني
ص١٣٧