وَإِذَا جَاءَتْهُمْ آيَةٌ قَالُوا لَن نُؤْمِنَ حَتَّى نُؤْتَى مِثْلَ مَاأُوتِيَ رُسُلُ اللّهِ اللّهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسَالَتَهُ سَيُصِيبُ الَّذِينَ أَجْرَمُوا صَغَارٌ عِندَ اللّهِ وَعَذَابٌ شَدِيدٌ بِمَا كَانُوا يَمْكُرُونَ « 124 »
[ باز هم بهانههاى واهى مخالفان ]
لغت و اعراب :
اجرام : گناه كردن . صَغُرَ - از باب شَرُف - : ذليل و خوار شد .
تفسير :
وَ إِذَا جَآءَتْهُمْ ءَايَةٌ قَالُواْ لَن نُّؤْمِنَ حَتَّى نُؤْتَى مِثْلَ مَآ أُوتِىَ رُسُلُ اللَّهِ
مراد از ضمير جمعِ « جاءتهم » سران و اعيان قريش هستند .
معناى آيه : و چون آيه و نشانهاى از علايم نبوت و رسالت پيامبر اسلام بدانها رسد مىگويند : ما هرگز بدان ايمان نخواهيم آورد تا آن كه آنچه به رسولان خدا پيش از اين داده شده به ما هم داده شود .
مرادشان خود منصب رسالت است كه به سران آنها اعطا شود و در نتيجه ساير شئون آن را نيز از قبيل وحى و كتاب و شريعت و معجزات دريافت نمايند . و برخى گفتهاند مراد از « ما اوتى » برخى از معجزات پيامبران گذشته است مانند شتر صالح ، عصاى موسى و مائدهء عيسى . و جواب خداوند در جملهء بعد مؤيّد معناىاول است .
و گفته شده كه مشركان مكّه به اصل رسالت و برانگيختهشدن شخصى از جانب خدا معتقد نبودند و بنابراين ، كلام فوق را به عنوان استهزا مىگفتهاند .
اللَّهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسَالَتَهُ
اين جمله جواب گفتار آنهاست . يعنى : خداوند خود داناتر است كه رسالت خود را در