از اين قوم كسانى از اهل دانش و تميز حق از باطل و علماى امّتاند كه پس از آن زمان تا انقراض جهان خواهند آمد .
[ عالم عالم اختياراست ]
اتَّبِعْ مَاأُوْحِيَ إِلَيْكَ مِن رَبِّكَ لَاإِلهَ إِلَّا هُوَ وَأَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِكِينَ « 106 » وَلَوْ شَاءَ اللّهُ مَاأَشْرَكُوا وَمَا جَعَلْنَاكَ عَلَيْهِمْ حَفِيظاً وَمَا أَنْتَ عَلَيْهِم بِوَكِيلٍ « 107 »
تفسير :
اتَّبِعْ مَآ أُوحِىَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ لَآإِلهَ إِلَّا هُوَ وَ أَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِكِينَ
عدّهاى از آيات زير دربارهء توحيد و وظايف رسول در ابلاغ ، و مسلمين در پذيرش و عمل به آن و كيفيت برخورد با منكران آن است . يعنى : اى پيامبر ، از آنچه به سويت از جانب پروردگارت - كه جز او معبودى نيست و اگر باشد باطل و تباه و ملعبه و ضلالت است - وحى مىشود پيروى كن ؛ همه را تلقّى به قبول كن ، اصولش را در دل خود جاى ده و فروعش را در عمل پياده نما ، و از مشركان اعراض كن . يعنى تا آن گاه كه نيروى نبرد پيدا كنى و حكومتى مستقل تشكيل دهى و توان جهاد يا بى ، از ستيزه و نبرد و عكسالعمل تند روى برتاب .
وَ لَوْ شَآءَ اللَّهُ مَآ أَشْرَكُواْ
اين آيه در مقام تسليت قلب شريف پيامبر است از اصرار كفّار بر شرك و عدم اعتنا به ابلاغ رسالت و دعوت حق ، و تقدير كلام اين است : « ولو شاء اللَّه بإرادة حتميةٍ عدم إشراكهم ما أشركوا » . يعنى : و اگر خداوند ارادهء حتمى مىكرد كه آنها شرك نورزند ، هرگز آنها مشرك نمىشدند .
مراد اين است كه سنّت جاريهء خداوند دربارهء متعلّقان تكليف ، اجبار نيست بلكه بر اين است كه آنها را در انتخاب عقايد و انجام عمل ، مختار و آزاد سازد و تنها به تكليف انشائى و امر و نهى تشريعى اكتفا نمايد و مدتى هم مهلت دهد .