ظهر » هيئات نيكوى آنهاست كه بذاتها ظاهر و هويدا بوده باشد و ممكن نباشد كه مورد ستر واقع گردد ؛ مثل حجم و قامت و چادر و امثال آنها و بالجمله مفاد آيهء شريفه حرمت اظهار هيئات نيك زن است كه استتارش ممكن باشد ؛ چنانچه مفاد آيهء شريفه
« وَ لا يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ إِلَّا لِبُعُولَتِهِنَّ »
اين است كه هر ممكن الاستتارى محرّم الإظهار است مگر بر طوايف عشر مذكور در آيه ؛ و بديهى است كه اظهر مصاديق زينت ، صورت و چشم و سر و گردن و سينه و پستان مىباشد ؛ پس به حكم هر دو جمله از آيهء شريفه بر نساء ستر واجب است ؛ زيرا كه بيان شد كه مراد از « ما ظهر » ما لا يمكن ستره است و ما بقى كه ما يمكن ستره باشد ، به نصّ دو جمله از آيه ، اظهار آن منهى و حرام ؛ پس سترش واجب خواهد بود .
و اما اخبارى كه در تفسير ما ظهر به كحل و خاتم و سوار و ثياب وارد است ، گرچه موهم خلاف آن چيزى است كه در مفاد ما ظهر ذكر شده ، ليكن در صورتى است كه لسان مفسّر تخصيص باشد ؛ يعنى انحصار ما ظهر را در همين امور مذكوره نمايد . ولى گاهى است كه مفسّر لسانش تعميم است ؛ چنانچه در مقام ، همين نحو است . پس ما ظهر عبارت است از ما لا يمكن ستره و امور مذكوره ؛ و اين مستلزم دخول مواضع اين امور در عنوان ما ظهر نيست ؛ زيرا كه تعميم به مقدار لسان حاكم است . پس نفس امور مذكوره جائز الإظهار است با لزوم ستر مواضع آنها به حكم مستثنى منه و ملازمه هم نيست ؛ زيرا كه ممكن است خاتم و سوار بر روى دستكش و غيره بوده باشد ؛ و همچنين است كحل كه از زير شباك نمودار شود ؛ و به علاوه در خبر صحيح وارد است بر لزوم پوشانيدن چشم . و اما ثياب ، پس در قسمت چيزى است كه سترش ممكن نيست و الّا التزام به ثياب فوق ثياب موجب تسلسل است .
و اما اخبار جواز نظر به وجه و كفّين و قدمين ، پس لسان آنها تفسير نيست ؛ فلذا با اخبار مانعهء از نظر به وجه و كفّين معارض است ؛ گرچه بر طبق قاعده ، دليل مرخّص نصّ در ترخيص است و دليل مانع ظاهر در منع ، ليكن در خصوص مقام ، به ملاحظهء ادلّهاى كه مقيّد جواز نظر است به صورت ارادهء تزويج و اظهريّت آيه در مفاد خود ، ادلّهء منع را مقدّم نموده و ادلّهء مطلقهء جواز را بر همان صورت يا به نظرهء اولى حمل مىنماييم و جملهء
« وَ لْيَضْرِبْنَ بِخُمُرِهِنَّ عَلى جُيُوبِهِنَّ »
، كه از باب ذكر خاص بعد عام است ، حكم ستر سينه و گردن را آكدّ خواهد بود . و جملهء :
« وَ لا يَضْرِبْنَ بِأَرْجُلِهِنَّ لِيُعْلَمَ ما يُخْفِينَ مِنْ زِينَتِهِنَّ »
؛ و اين حكم تأكيد مىكند وجوب ستر و حرمت ابداى زينت را ؛ زيرا كه اعلام زينت عرضى مثل خلخال و لو ديده نشود ، محرّم است . و از جمله از آيات دالّهء بر مقصود :
« يا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لِأَزْواجِكَ وَ بَناتِكَ وَ نِساءِ الْمُؤْمِنِينَ يُدْنِينَ عَلَيْهِنَّ مِنْ جَلَابِيبِهِنَّ ذلِكَ أَدْنى أَنْ يُعْرَفْنَ فَلا يُؤْذَيْنَ وَ كانَ اللَّهُ