تبه گردد اين پند و اندرز من * بويرانى آرد رخ اين مرز من
همى خواهم از كردگار جهان * شناسندهء آشكار و نهان
كه باشد ز هر بد نگهدارتان * همه نيك نامى بود يارتان
ز يزدان و از ما برانكس درود * كه تارش خرد باشد و داد پود
نيارد شكست اندرين عهد من * نكوشد كه حنظل كند شهد من
بر آمد چهل سال و بر سر دو ماه * كه تا بر نهادم بشاهى كلاه
بگيتى مرا شارستانست شش * هوا خوشگوار و به زير آب خوش
يكى خواندم خورهء اردشير * كه گردد ز بادش جوان مرد پير
كزو تازه شد كشور خوزيان * پر از مردم و آب سود و زيان
دگر شارستان گندشاپور نام * كه موبد ازان شهر شد شادكام
دگر بوم ميسان و رود فرات * پر از چشمه و چارپاى و نبات
دگر شارستان بركهء اردشير * پر از باغ و پر گلشن و آبگير
چو رام اردشيرست شهرى دگر * كزو بر سوى پارس كردم گذر
دگر شارستان اورمزد اردشير * هوا مشك بوى و بجوى آب شير
روان مرا شاد گردان بداد * كه پيروز بادى تو بر تخت شاد
بسى رنجها بردم اندر جهان * چه بر آشكار و چه اندر نهان
كنون دخمه را بر نهاديم رخت * تو بسپار تابوت و پرداز تخت
بگفت اين و تاريك شد بخت اوى * دريغ آن سر و افسر و تخت اوى
چنين است آيين خرّم جهان * نخواهد بما بر گشادن نهان
انوشه كسى كو بزرگى نديد * نبايستش از تخت شد ناپديد
بكوشى و آرى ز هر گونه چيز * نه مردم نه آن چيز ماند بنيز
سر انجام با خاك باشيم جفت * دو رخ را بچادر ببايد نهفت
بيا تا همه دست نيكى بريم * جهان جهان را ببد نسپريم
بكوشيم بر نيك نامى بتن * كزين نام يابيم بر انجمن
خنك آنك جامى بگيرد بدست * خورد ياد شاهان يزدان پرست
چو جام نبيدش دما دم شود * بخسپد بدانگه كه خرّم شود
كنون پادشاهى شاپور گوى * زبان برگشاى از مى و سور گوى
بران آفرين كافرين آفريد * مكان و زمان و زمين آفريد
هم آرام ازويست و هم كام ازوى * هم انجام ازويست و فرجام ازوى
سپهر و زمان و زمين كرده است * كم و بيش گيتى بر آورده است
ز خاشاك ناچيز تا عرش راست * سراسر بهستى يزدان گواست
جز او را مخوان كردگار جهان * شناسندهء آشكار و نهان
ازو بر روان محمد درود * بيارانش بر هر يكى بر فزود
سر انجمن بد ز ياران على * كه خوانند او را على ولى
همه پاك بودند و پرهيزگار * سخنهايشان برگذشت از شمار
كنون بر سخنها فزايش كنيم * جهان آفرين را ستايش كنيم
ستاييم تاج شهنشاه را * كه تختش درفشان كند ماه را