تن شهرياران گرامى بود * كه از كوشش سخت نامى بود
نگهدار تن باش و آن خرد * كه جان را بدانش خرد پرورد
سه ديگر كه گفتى بجان زينهار * ندادم كسى را ز چندان سوار
هميشه دلت مهربان باد و گرم * پر از شرم جان لب پر آواى نرم
مبادا ترا پيشه خون ريختن * نه بىكينه با مهتر آويختن
بكين برادرت بد سى و هشت * از اندازه خون ريختن در گذشت
و ديگر كزان پير گشته نيا * ز دل دور كرده بد و كيميا
چو خون ريختندش تو خون ريختى * چو شيران جنگى بر آويختى
هميشه بدى شاد و به روزگار * روان را خرد بادت آموزگار
نيازست ما را بديدار تو * بدان پر خرد جان بيدار تو
چو نامه بخوانى بنه بر نشان * بدين بارگاه آى با سركشان
هيون تگاور ز در باز گشت * همه شهر ايران پر آواز گشت
سوار هيونان چو باز آمدند * بنزد تهمتن فراز آمدند
[ بازگشتن اسفنديار نزد گشتاسپ ]
چو آن نامه بر خواند اسفنديار * ببخشيد دينار و بر ساخت كار
جز از گنج ارجاسپ چيزى نماند * همه گنج خويشان او برفشاند
سپاهش همه زو توانگر شدند * از اندازهء كار برتر شدند
شتر بود و اسپان بدشت و بكوه * بداغ سپهدار توران گروه
هيون خواست از هر درى ده هزار * پراگنده از دشت و ز كوهسار
همه گنج ارجاسپ در باز كرد * بكپّان درم سختن آغاز كرد
هزار اشتر از گنج دينار شاه * چو سيصد ز ديبا و تخت و كلاه
صد از مشك و ز عنبر و گوهران * صد از تاج و ز نامدار افسران
از افگندنيهاى ديبا هزار * بفرمود تا برنهادند بار
چو سيصد شتر جامهء چينيان * ز منسوج و زربفت و ز پرنيان
عمارى بسيچيد و ديبا جليل * كنيزك ببردند چينى دو خيل
برخ چون بهار و به بالا چو سرو * ميانها چو غرو و برفتن تذرو
ابا خواهران يل اسفنديار * برفتند بت روى صد نامدار
ز پوشيده رويان ارجاسپ پنج * ببردند با مويه و درد و رنج
دو خواهر دو دختر يكى مادرش * پر از درد و با سوك و خسته برش
چو آتش برويين دژ اندر فگند * زبانه بر آمد بچرخ بلند
همه بارهء شهر زد بر زمين * برآورد گرد از بر و بوم چين
سه پور جوان را سپهدار گفت * پراگنده باشيد با گنج جفت
به راه ار كسى سر بپيچد ز داد * سرانشان بخنجر ببرّيد شاد
شما راه سوى بيابان بريد * سنانها چو خورشيد تابان بريد
سوى هفتخوان من بنخجير شير * بيايم شما ره مپوييد دير
نخستين بگيرم سر راه را * ببينم شما را سر ماه را
سوى هفتخوان آمد اسفنديار * بنخجير با لشكرى نامدار