پس آيا در ميان آفريدگانش يك تن ممكن است مدّعى اين نامها باشد تا شريك او در فرمانروايى شود ؟ هرگز . . .
«
سُبْحانَ اللَّهِ عَمَّا يُشْرِكُونَ
- خدا از هر چه براى او شريك قرار مىدهند منزه است . » آيا از الاهى خبردارى كه همانند پروردگار عزّت در نامهاى نيكوى او شريك باشد ؟ هرگز . . . آن الاهان ( و خداوندگاران ) همه خود آفريدگان و پروردگان و ناتوانان و محدوداناند ، پس به كجا مىروند ؟ ! مىبينى كه يكى گاو را مىپرستد و ديگرى طاغوتى گردنكش را ، آيا شأن او از گاوى كمتر است ؟ و سومى بتى را مىپرستد . آيا اينان خرد خود را به كار نمىاندازند و نمىانديشند ؟
حقا ! آنان كه براى پروردگار خود شريك مىتراشند ، خدا را به نامها و صفاتش نمىشناسند ، و اگر چيزى از آن نامها و صفات مىدانستند بيقين بىبهايى چيزهايى را كه با پروردگارشان شريك مىشمردند و بىخردى كسانى را كه شريك براى او مىسازند ، در مىيافتند .
در خبر مروى از امام على ( عليه السلام ) در معنى و فضيلت « سبحان اللَّه :
منزه است خدا » آمده است كه مردى از عمر بن خطّاب پرسيد و گفت : اى امير مؤمنان : تفسير « سبحان اللَّه » چيست ؟ گفت : در پناه اين ديوار مردى است كه اگر از او بپرسند آگاهتر باشد ، و اگر خموش مانند و نپرسند خود به سخن در اين باره آغاز كند و سخنور باشد ، پس آن مرد درآمد و او همانا ، على بن ابى طالب بود ، پس پرسنده گفت : اى ابو الحسن ! تفسير « سبحان اللَّه » چيست ؟ گفت : « اين تعبير بزرگداشت جلال خداى عزّ و جلّ و منزّه داشتن اوست از آنچه هر مشركى دربارهء او گويد ، پس چون بنده اين تعبير را بگويد هر فرشتهاى بر او درود فرستد . » « 83 » [ 24 ] آيه پيشين صفات خدا را يادآور شد ، و به نظر مىرسد كه اين آيه افعال
هامش
( 83 ) - نور الثقلين ، ج 5 ، ص 297 .