تصوير همان شكل دادن و رسم كردن است و اين پس از نوآفرينى و ساختن تمام مىشود ، پس معناى آن اين مىشود كه ذات سبحان او آفرينش چيزها را به نيكويى انجام داد و آنها را به بهترين صورتى بياراست .
چهارم : نامهاى خدا بدين كلمات با تمام عظمتى كه دارند محدود نيست ، بلكه «
لَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنى
- او را نامهاى نيكوست » ، تمام آن نامها . آيا آفريدگان نشانههاى او نيستند ؟ و آيا نشانههاى او تجلّيات نامهاى او نيستند ، و مگر نه او نور / 283 آسمانها و زمين است و والاترين صفت از آن اوست ؟ چون به نشانهاى از نشانههاى قدرت و عظمت و نور و جلال او بنگرى آن را وسيلهء شناخت پروردگارت قرار بده و او را بدان نام و صفت بخوان زيرا او خود خويشتن را بدان نام خوانده است .
«
هُوَ اللَّهُ الْخالِقُ الْبارِئُ الْمُصَوِّرُ لَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنى
- اوست خداى آفريدگار ، نو پديد آورندهء و صورت بخش كه نامهاى نيكو از آن اوست . » در حديث منقول از پيامبر خدا ( صلّى اللَّه عليه و آله ) آمده است : « خداى عزّ و جلّ را نود و نه اسم است هر كس خدا را بدانها بخواند ، خدا دعايش را مستجاب مىكند ، و هر كه آن نامها را برشمارد به بهشت درآيد . » « 86 » همانا شناخت خداوند به وسيلهء نامهاى نيكوى او انسان را از الحاد در آن شناخت محفوظ و از انحراف و دور شدن از راه راست مصون مىدارد ، زيرا نادانى انسان و وسوسههاى شيطان او را به سوى مقدّس انگاشتن غير خدا يا پيروى از شريكانى مجعول براى او مىراند و اين چيزى است كه آدمى را هلاك مىكند و از زيانمندان مىسازد ، در حالى كه بيگمان نجات از گمراهى شرك پيدا و پنهان همانا در تسبيح و تقديس و منزّه و پاك دانستن خدا و يادآورى نامهاى نيكوى اوست ، پس چون آفريدگار در دل كسى بزرگ شود هر چه جز اوست خرد و متلاشى مىشود و از ياد او مىرود . مگر نه اين كه نور نجات از تاريكى است ؟ همين گونه
هامش
( 86 ) - نور الثقلين ، ج 5 ، ص 299 .