وسعت رحمت يا كارخانهى اصلاح
« قُلْ يا عِبادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلى أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ » ( الزمر : 53 ) ؛ درآيه با تأكيدات فراوانى كه در خود دارد ، به پيامبر ( ص ) مىفرمايد : بگواى بندگان من كه بر نفسهاى خود اسراف و ظلم كردهاند از رحمت خدا نا اميد نشويد كه خداوند همهى گناهان را مىآمرزد ؛ زيرا او آمرزندهى مهربان است . ممكن است مراد از « عبادى » بندگان مسلمان باشند كه به خود زيادهروى كردهاند ، بعضى از مفسرين معاصر به طور جزم مىگويند : مراد از كلمهى عبادى ، مشركين است . به هر حال گناهان صغيره و كبيره ؛ بلكه شرك و كفر به ساحت كبريايى غنى مطلق ، ضررى وارد نمى آورد و همه به خود بندگان و محيط زمين تأثير گذار است . خداوند كفر و شرك را هرچند مكرر توبه شكنى كرده باشد باز هم به توبه مىبخشد ؛ ولى بدون بازگشت نمىبخشد . مسقطات ذنوب زياد است ؛ « 1 » آيه فقط يكى از آنها را بيان مىكند كه ظاهراً عفو خداوند و رحمت اوست قطع نظر از اسباب ديگر كه فعل پيامبر و فعل مكلف و ملائكه و فعل حاكم