يا ترك آن رجحان نداشته به نذر ، واجب نمىشود ؛ بلكه نذر باطل است ، و همچنين در قسم كه متعلق آن مرجوح باشد قسم باطل است و در فرض ظلم عمل به آن حرام است تا چه رسد كه به خاطر صدق ظلم حرام باشد . و ما تفصيل اين بحث را در حفظ « يمين » و در وفاى به « نذر » در مجلد دوم حدودالشريعة فى واجباتها ، مفصلًا بيان داشتهايم .
غرض نگارنده ، مجرد توضيح در فقه براى خواننده بود ، نه ايراد بر پيامبر بزرگوار كه قرآن « قسم » يا « نذر » او را ضمناً به ارايه طريق ساده ، امضاء فرموده است . سلام الله على نبينا الاكرم الخاتم و على هذا النبى المكرم الصابر وسائر الانبياء .
تفاضل سه پيامبر ، بر سه پيامبر ديگر
« وَ اذْكُرْ عِبادَنا إِبْراهِيمَ وَ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ أُولِي الْأَيْدِي وَ الْأَبْصارِ ، إِنَّا أَخْلَصْناهُمْ بِخالِصَةٍ ذِكْرَى الدَّارِ ، وَ إِنَّهُمْ عِنْدَنا لَمِنَ الْمُصْطَفَيْنَ الْأَخْيارِ ، وَ اذْكُرْ إِسْماعِيلَ وَ الْيَسَعَ وَ ذَا الْكِفْلِ وَ كُلٌّ مِنَ الْأَخْيارِ »
( ص : 45 - 48 ؛ از مقارنت اين چهار آيه ، به دست مىآيد كه سه پيامبر اول ، مقام شان بالاتر از سه پيامبر آخر است ، عليهم جميعا السلام ؛ بلى در سورهى انعام در بارهى اسماعيل و اليسع و يونس و لوط ، آمده است كه :
« وَ إِسْماعِيلَ وَ الْيَسَعَ وَ يُونُسَ وَ لُوطاً وَ كلًّا فَضَّلْنا عَلَى الْعالَمِينَ »
( الأنعام : 86 ) ؛ مگر اينكه گفته شود كه : مراد از عالمين غير از انبياء است !
تنها بيم دهنده
« إِنْ يُوحى إِلَيَّ إِلَّا أَنَّما أَنَا نَذِيرٌ مُبِينٌ »
( ص : 70 ) ؛ به من وحى نمىشود ، مگر اينكه : تنها من بيم دهنده آشكارى هستم ؛ اولًا پيامبر بشارت دهنده هم مىباشد ، ثانياً انذار و تبشير ، وظيفهى دوم آن حضرت و همهى مرسلين بزرگوار الهى مىباشد . و از اين مهمتر ابلاغ وحى إلهى در بيان عقايد حقه و معارف اسلامى و نواميس اخلاقى و دستورات عبادات و معاملات و ساير مقاصد قرآن است . مگر اينكه گفته شود كه : انذار ، با اينكه يك امر طريقى و مقدمى دارد ، براى اين است كه مردم را از فرار نمودن از شنيدن وحى جلو گيرى نمايد و قبول كنندگان