مىگويد : كوهها و پرندگان را مسخر كرديم كه صبح و شام با داوود ( ع ) تسبيح گويند .
آيا تسبيح فوق ، تسخيرى بوده يا اختياريى آنان ؟ مىشود تقييد به دو وقت دليل بر تسبيح اختيارى آن دو - كوهها و پرندگان - باشد و تسبيح طبيعى ، موقت به وقت نيست ؛ مگر اينكه بگوييم طبيعى هم اختيارى نبوده ؛ بلكه به خاطر داوود ( ع ) در اين دو وقت ، آن دو را مسخر فرموده است كه صداى خود را - كه خدا در آنان آفريده ، به تسبيح بلند كنند و اين تسخير يك نوع ارزشى بوده كه خداوند براى تسبيح داوود ( ع ) اعتبار فرموده است ؛ ولى مىشود گفت كه : همهى اشياء ، خداوند را به مقدار سعهى وجودى خود ، تسبيح اختيارى مىكنند و ما آن را نمى فهميم . استدلال بر اين موضوع در همين كتاب ذكر شده است .
بنابراين ، تسخير در همصدايى جبال و كوهها و پرندگان با ذكر تسبيحى داوود ( ع ) و احتمالا شنوانيدن صداى آن دو به حضرت داوود ( ع ) است . والله العالم .
بعضى از دا نشمندان آيه را معناى ديگرى كرده اند كه صداى داوود ( ع ) در كوه مىپيچيد و منعكس مىشد و پرندگان ، آنجا جمع مىشدند ، تا صداى جذاب داوود ( ع ) را بشنوند و اين تفسير مرجوح مىباشد .
وارد شدن چند تن بر داوود ( ع )
گويا داوود ( ع ) در محراب ( اطاق طبقهى دوم ) خود بوده كه چند نفر بر او ، وارد شدند « 1 » و داوود ( ع ) بىتاب شده و ازحضور آنان ترسيده ، وارد شدگان حالت خوف او را درك كردهاند و به او گفتهاند نترس ، ما دو دسته باهم دعوى داريم بعضى از ما بر بعضى ديگر ستم نموده ، بين ما به حق حكم كن و ستم نكن و مارا به راه وسط راهنمايى كن .
ظاهراً ترس داوود ( ع ) از اين بوده كه آنان بدون اجازه و از راه معمولى نيامده بودند ؛ بلكه
هامش
( 1 ) صيغه هاى جمع مذكر ، همه بر تعدد واردين دلالت دارد ؛ هرچند مدعى و مدعى عليه دو نفر بودهباشند