مولى الموحّدين أميرالمؤمنين على بن أبى طالب عليهمالسّلام كه يكّه تاز ميدان علم و دراست و قرآن و ادبيّت و خطابه و بلاغت و علوم الهيّه و معارف سبحانيّه بوده است كه إلى الأبد با آن فانوسهاى رخشان و چراغهاى پر فروغ ، عالم و انسانيّت را روشن نمودهاند ، و همهء عالم بشريّت را از ظلمات جهل و نادانى بيرون كشيده و به انوار علم و عرفان وارد ساختهاند .
امروز پس از گذشت چهارده قرن از زمان أميرالمؤمنين عليه السّلام و سيزده قرن از زمان امام جعفر صادق عليه السّلام كتابها مىنويسند و پرده از روى بسيارى از جهالتها بر مىدارند ، و اثبات مىكنند كه : هر چه بوده است و خواهد بود از علوم ايشان است . امروزه دوست و دشمن بر اين كلمه متّفق الكلام مىباشند ، و با يك لهجهء واحده از عظمت امام صادق گفتگو دارند .
گفتار عبد الحليم جندى در انتقال فقه از مدينه به عراق
مستشار عبد الحليم جندى كه خود از أعضاء مجلس أعلاى شئون اسلاميّهء مصر مىباشد در كتاب « الإمام جعفر الصّادق » پس از بحثها و تفاصيل جالب و قابل عنايت ، با وجود آنكه خود مردى عامّى مذهب است مىگويد : و از مدينه فقه اسلامى به عراق رهسپار گشت ، به جهت آنكه مدّتى عبد الله بن مسعود همانطور كه عمر وى را تسميه نمود معلّم و وزير بود . و تلاميذ او و تلاميذ على همچون عبيده ، و عَلْقَمَه ، و حارِث نزد او تتلمذ كردهاند . و از طريق علقمه مدرسهء نَخَعِيّين بر پا گشت كه در مقدَّم آن اسْوَد و عبد الرحمن ، و در وسط عِقد آن ابراهيم بن يزيد و شيخ حَمَّاد بن أبى سليمان آن را دائر كردهاند .
و در حلقهء حمّاد در كوفه بوده است كه ابوحنيفه بيست سال تعلّم كرد تا عَلَمى در مدرسهء رأى و قياس گردد ، آن مدرسهاى كه قواعدش را شافعى بنا نهاد تا در جميع فروع اسلامى انتشار يافت .
و ميل و هواى ابوحنيفه با فرزندان على مشهور است ، و صِلهء فكرش به زعماء اهل البيت واضح مىباشد . زيرا مذهب او مقارب مذهب زيديّه است با تقارب بيشترى كه مذهب حنفى با ساير مذاهب اهل سنّت - بنابر آنچه گفته شده - دارد .