إماميَّه مىگويند : خداى تعالى طاعات را از ما خواسته است . خداوند طاعت را دوست دارد و پسنديده دارد و آن را برگزيده است ، و آن را كراهت ندارد و غضب و سَخَطَش بر آن قرار نگرفته است . و خداوند معصيتها را ناپسند دارد و فواحش را دوست ندارد و آنها را نمىپسندد و اختيار نمىنمايد .
أشاعِره مىگويند : خداوند از كافر خواسته است تا وى را سَبّ كند و مخالفت امرش را بنمايد ، و خودش آن را اختيار كرده است . و مكروه داشته است كافر خداوند را مدح كند . و برخى از آنان گفتهاند : خداوند وجود فَساد را دوست دارد و وجود كفر براى او پسنديده مىباشد . « 1 »
* * * إماميّه مىگويند : پيامبر صلّى الله عليه و آله و سلّم اراده داشت از ميان اطاعتها آنچه را كه خداوند عزّ و جلّ براى او اراده كرده بود ، و از ميان معصيتها آن را ناپسند داشت كه خداوند ناپسند داشته بود .
أشاعِره مىگويند : پيامبر اراده داشت بسيارى از آنچه را كه خداوند عزّ و جلّ ناپسند داشته بود ، و ناپسند داشت بسيارى از آنچه را كه خداوند اراده كرده بود . « 2 »
* * * إماميَّه مىگويند : خداوند تعالى آن چنان طاعاتى را اراده كرده بود كه پيامبرانش اراده كرده بودند ، و ناپسند داشت آنچه را كه پيامبران ناپسند داشتهاند . و آنچنان اطاعتهائى را كه شياطين ناپسند داشتند خداوند آنها را اراده كرده بود . و آنچه را كه
هامش
( 1 ) اين قول را نيز فضل بن روزبهان در اين مقام تقرير نموده است و در صدد توجيه آن برآمده است . ( « الملل و النحل » ج 1 ص 96 و « شرح العقائد » ص 113 و أيضاً ابن قيّم جوزيّه در شرح « منازل السّائرين » )
( 2 ) در تعليقه آورده است : « تفسير كبير » ج 17 ص 218 . و انشاء الله در مسألهء نبوّت قول حق خواهد آمد .