چه كسى است كه در اين مصيبت كبرى بتواند دم زند ، و عَلَناً صَلاى بطلان همهء دستگاهها و حكومتها را سر دهد ؟ يكى حضرت امام حسين عليه السّلام است كه با آن بيدارى و هوشيارى تكيه به شمشير داد ، و فاتحهء خاندان ستم را خواند ، و عالم را بيدار و هشيار نمود ، و با خطابهها و خطبهها و سخنان مكرّرش عنوان عَدل و حقّ و صدق را در عالم بشريّت مطرح نمود .
و يكى حضرت امام صادق عليه السّلام است كه به پيروى از آن فداكارى و تضحيهء عظيم ، در مدَّت سى سال با هزاران رنج و مشكله ، و درد و مصيبت سِرِّ آن فداكارى را روشن ساخت ، و روح دين و حقيقت اسلام را كه زير جِبال راسِياتِ جهل و ظلمت نادانى مدفون گرديده بود بر مَلا ساخت .
فداكارى سيّدالشّهداء عَمَلًا و فداكارى امام صادق عِلْماً پشت به پشت هم داده ، يكدگر را تأييد نمودند تا للّه الحمد و له الشكر ما امروزه تا اندازهاى به فهم حقايق دين و نبوّت و سرّ ولايت و سِرّ نبوت و قرآن آشنا شدهايم . و يا به عبارت صحيحتر فداكارى سيّدالشهداء سَيْفاً و فداكارى امام صادق لِساناً دو عامل نيرومند بودند كه پشت به پشت هم داده هر يك ديگرى را تقويت نمودند تا اسلام راستين رخسارهء رخشان خود را از پس ابرهاى انبوه سياه و ظلمتزا ظاهر نمود .
درست است كه آية الله مُظَفَّر فرموده است چقدر راستگو بوده است گويندهء اين سخن كه : إنَّ الإسْلَامَ عَلَوِىٌّ وَ التَّشَيُّعَ حُسَيْنِى « 1 » « به درستى كه اسلام مرهون خدمات على ، و تشيّع مرهون خدمات حسين است . » اما حقير مىگويم : إنَّ الإنْسَانِيَّةَ و الإسْلَامَ وَ التَّشَيُّعَ حُسَيْنِىُّ السَّيْفِ ، وَ صَادِقىُّ الْقَلَمِ وَ الْبَيَان . « به درستى كه عالم انسانيّت و اسلام و تشيّع همگى منوط به شمشير امام حسين ، و به قلم و بيان امام صادق است . »
نماياندن شالودهء اسلام توسط امام صادق عليه السّلام
آرى كارى را كه امام صادق عليه السّلام نمود آن بود كه با علوم خود عالم را به اسلام
هامش
( 1 ) « تاريخ شيعه » تأليف محقّق عظيم شيخ محمد حسين مظفّر ، ص 27 .