شافعى در اين ابيات ، منظرهء كوچ نمودن مردم را از مشعر الحرام به سوى زمين « مِنَى » هنگام صبح روز عيد قربان ، و سيل جمعيّت را كه از مشعر از جا كنده شده و به مِنَى روى مىآورند ، در نظر خود مُجَسَّم نموده مىگويد :
« اى سوار بر مركب ! در محلّ رمى جمار در مِنَى بايست ، و روى به جمعيّت نموده به تمام افراد چه آنان كه در مسجد الْخَيْف جا گرفتهاند ، و چه آنان كه در حال حركتند ، در آن وقت سحرى كه حاجيان مانند موجهاى آب دريا در آبشخوار به سوى مِنَى حركت مىكنند ، بگو و به آنان اين خبر را بده كه : من از آن افرادى مىباشم كه محبّت و وَلاى آل محمد را نمىشكنم . اگر بنا بشود رافضى بودن محبّت آل محمد بوده باشد ، پس جنّ و انس گواهى دهند كه : من از رافضيان هستم . »
و از جمله فوائد پسنديدهء او به نقل صاحب كتاب « اثنا عشريّه » آن است كه مىگويد :
مَنْ تَعَلَّمَ الْقُرْآنَ عَظُمَتْ قِيْمَتُهُ ، وَ مَنْ تَعَلَّمَ الْفِقْهَ نَبُلَ مِقْدَارُهُ ، وَ مَنْ كَتَبَ الْحَدِيثَ قَوِيَتْ حُجَّتُهُ ، وَ مَنْ تَعَلَّمَ الْحِسَابَ جَزُلَ رَأيُهُ ، وَ مَنْ تَعَلَّمَ الْعَربِيَّةَ رَقَّ طَبْعُهُ ، وَ مَنْ لَمْ يَصُنْ نَفْسَهُ لَمْ يَنْفَعْهُ عِلْمُه . انتهى .
« كسى كه قرآن را بياموزد ارزشش عظيم مىگردد . و كسى كه فقه را بياموزد قدر و قيمتش بالا مىرود . و كسى كه حديث را بنويسد حُجَّت و برهانش قوى مىگردد . و
هامش
« الصواعق » آورده است . و آن بيت را بيت سوم قرار دادهاند بدين عبارت :و اخبرهم أنى من النفر الذى * لِولاء اهل البيت ليس بناقضو اما ابن حجر در « الصواعق المحرقة » ص 79 اين بيت را ذكر نكرده است . مستشار عبد الحليم جندى در كتاب « الامام جعفر الصادق » ص 51 بيت اول و چهارم را از شافعى نقل كرده است و ميان اين دو بيت نقطه گذارى نموده است يعنى : بيتى فاصله مىباشد . و بيت اول را با عبارت : و اهتف بقاعد خفيها و النّاهض ضبط كرده است . او گويد : سَمِع العالَمُ الشّافعىَّ فى جامع عَمْرو يهتزُّ تَحْناناً إلى أبناء علىٍّ فى الحجاز ، فينشد : . . . « اهل جهان كلام شافعى را شنيدند كه در مسجد عمرو عاص در مصر از شدت شوق و حنين به وجد و اهتزاز آمده دربارهء پسران على در حجاز شعر مىسرود . . . »