ابو بكر تا زمانى كه سر در گور نهم . »
و همچنين به روايت صاحب كتاب « التِّبرُ المُذَاب » و غير او اشعار و مراثى بسيارى راجع به حضرت امام حسين بن على عليهما السلام دارد كه مقدارى از آن را در اواخر مجلد دهم ( طبع كمپانى ) از « بحار الانوار » ذكر كرده است كه انشاء الله بايد ملاحظه گردد .
شعر شافعى در حبّ آل محمد صلّى الله عليه و آله و سلّم
و همچنين بنا به روايت ابن صبّاغ مالكى در كتاب خود : « الفُصُول المُهِمَّة » اين ابيات به او منسوب است :
يَا رَاكِباً قِفْ بِالْمُحَصَّبِ « 1 » مِنْ مِنَى * وَ اهْتِفْ بِسَاكِنِ خَيْفِهَا وَ النَّاهِضِ 1
سَحَراً إذَا فَاضَ الْحَجِيجُ إلَى مِنَى * فيضاً كَمُلْتَطِمِ الْفُرَاتِ الْفَائِضِ 2
إنْ كَانَ رَفْضاً حُبُّ آل مُحَمَّد * فلْيَشْهَدِ الثَّقَلَانِ أنِّى رَافِضِى « 2 » 3
هامش
( 1 ) در « مجمع البحرين » گويد : در حديث آمده است : فَرَقَدَ رَقْدَةً بِالْمُحَصَّب . و محصَّب به ضمّ ميم و تشديد صاد در نزد اهل لغت محلّ رمى جمار است ، و مراد از محصَّب در اين حديث چنان كه بعضى از شرّاح حديث تنصيص بر اين مطلب نمودهاند ابطح است ، زيرا صحيح است اطلاق محصَّب به هر موضعى كه سنگريزهء آن زياد است . و ابطح مسيل واسعى است كه در آن سنگريزه است ؛ و نام اين موضع را گاهى ابطح و گاهى محصَّب گويند . مُحَصَّب زمينى است كه اول آن از منقطع شِعْب منى است و آخر آن قبرستان مَعْلى در مكه . و مراد از مُحَصَّب محل رمى جمار در منى نيست ، چون پيغمبر پس از نماز مغرب و عشاء در مُحَصَّب يك ساعتى خوابيدند . و از آنجا كه بعد از زوال آفتاب ، حاجى از منى به مكه حركت مىكند لذا نماز مغرب و عشاء و تحصيب رسول خدا مسلَّماً در نزديكى مكه در أبْطح واقع شده است . و در « لسان العرب » گويد : مُحَصَّب محل رمى جمار است در منى . و بعضى گفتهاند : مراد از محصّب كوههاى منى و شعب آن ( تنگهء آن ) گذشته و از آنجا تا مكه است . و على أى تقدير ، معلوم است كه : مراد شافعى از محصّب همان محل رمى جمار مىباشد . چون مىگويد : در محصّب بايست و به مردمى كه هنگام سحر به سوى منى مىآيند ندا كن . و البته معلوم است : هنگام سحر مردم از مشعر به سوى منى مىآيند ، نه از منى به سمت مكه .
( 2 ) اين ابيات را امام فخر رازى در ج 27 ص 166 و قندوزى حنفى با يك بيت دگر كه مجموعاً چهار بيت مىشوند در « ينابيع المودّة » طبع نجف ص 568 نقلًا از ابن حجر هيتمى در