اهل بيت را كه خداوند اذن داده است آن بيت بالا برود و در آن نام خدا برده شود ، ترك مىنمايند و بدين مرد و أمثال او اعتقاد پيدا مىكنند انتهى گفتار صاحب مُنْتَهى .
و از جملهء آنچه كه مناسب است در اينجا ذكر شود ، شعرى است كه از خود ابو حنيفه تراوش نموده است و البتّه وى در آنچه كه از نفس غَدَّارش خبر مىدهد صادق است :
اخَرِّبُ دِينِى كُلَّ يَوْمٍ وَ أرْتَجِى * عِمَارَةَ دُنْيَائى وَ دُنْيَاىَ أخْرَبُ 1
فَهَا أنَا ذَا بَيْنَ الْحِمَارَيْنِ رَاجِلٌ * فَلَا الدِّينُ مَعْمُورٌ وَ لَا الْعَيْشُ أطْيَبُ ( 2 ) « 1 »
1 - « من هر روزه دين خودم را خراب مىكنم و اميد دارم كه دنياى من آباد گردد ، در حالى كه دنياى من خرابتر است .
2 - بنابراين من با آنكه ميان دو خر قرار دارم پياده راه مىروم ، زيرا ، نه دين خود را آباد كردهام ، و نه عيش و زندگى گوارا و مورد پسندى را به چنگ آوردهام ! »
حافظ ابوبكر احمد بن على خطيب بغدادى متوفّى در سنهء 463 هجرى در كتاب مشهور خود : « تاريخ بغداد » در ج 13 به مقدار يكصد و سى و يك صفحه از ص 323 تا ص 454 دربارهء ابوحنيفه شرح مُشْبِعى را بيان نموده است ، و جميع آنچه در مناقب و فضائل و يا در مَساوى و سيّئات و مَثالِب وى نقل نمودهاند با اسناد مُسلسل و مسند خود ذكر نموده است ، و گفته است :
گفتار خطيب بغدادى دربارهء ابو حنيفه
قال الخطيب : ما تا به حال در ترجمهء احوال ابو حنيفه از أيُّوب سَخْتِيانى ، و سفيان ثَوْرى ، و سفيان بن عُيَيْنَه ، و أبى بكر بن عيّاش و غيرهم من الائمّة اخبار بسيارى را كه متضمّن تقريظ و مدح و ثناى بر او بود ذكر كرديم . و ليكن آنچه از ناقلين حديث از أئمّه متقدّمين به ضبط رسيده است - آنان كه اين افرادى كه أخيراً ذكر
هامش
( 1 ) « روضات الجنات » ، طبع سنگى رحلى ، ج 4 ص 224 تا ص 228 و از طبع حروفى دار المعرفة ، ج 8 ص 167 تا ص 176 .