انتهى . « پس از دجّال براى اسلام فتنهاى عظيمتر از رأى ابو حنيفه نبوده است . »
و سيد نعمت الله محدّث جزائرى - قدس الله تعالى سرَّه - در كتاب « مقامات » خود كه در صدد بيان شمارش منكَرات اهل سنَّت و جماعت برآمده است ، و أفعالشان را كه موجب قباحت و شناعت مىباشد ، پس از شرح جملهاى از أقاويل فاسده و أباطيل خارج از ترتيب قاعده بيان كرده است ، مىگويد :
دو كرامت چشمگير از قبر ابو حنيفه !
و امّا كرامتهائى كه از قبور أئمّهء اربعه شان به ظهور رسيده است از حدّ إحصاء و شمارش فزون است . أعظم آنها كراماتى است كه مردم از قبر أبو حنيفه مشاهده كردهاند . و اين قضيّه آنچنان است كه وقتى كه سلطان أعظم : شاه عباس اول بغداد را فتح كرد ، امر كرد تا بر روى قبر أبو حنيفه چاه مستراحى را حفر نمودند و وقف شرعى كرد تا دو عدد يابو را بر سر بازار ببندند و نگهدارى كنند تا هر كس كه مىخواهد قضاء حاجت كند آن يابو را سوار شود و بيايد بر روى قبر ابوحنيفه بَرازْ و مدفوعش را بريزد .
شاه عباس روزى از خادم قبر وى پرسيد : به چه سبب تو اين قبر را خدمت مىكنى با وجودى كه اينك أبو حنيفه در دَرَك أسْفَل از جحيم مىباشد ؟ !
خادم گفت : در ميان اين قبر سگ سياهى مىباشد كه جَدَّت مرحوم شاه اسمعيل ؛ هنگام فتح بغداد پيش از تو ، آن را در آنجا دفن نموده است . زيرا شاه اسمعيل استخوانهاى ابوحنيفه را بيرون آورد ، و به جايش سگ سياهى را دفن نمود . بنابراين من خادم آن سگ هستم .
آرى خادم در اين گفتار ، راست مىگفت . چون شاه اسمعيلِ مرحوم چنان كارى را انجام داده بود .
و از جملهء كرامات ابو حنيفه آن است كه : حاكم بغداد علماء بغداد از اهل سنّت
هامش
آورده است كه شنيدم مالك مىگفت : إنَّ أبا حنيفة كاد الدّين و من كاد الدّين فليس له دين . و با سند ديگر از مطرف آورده است كه مىگفت : شنيدم مالك مىگفت : الدّاء العضال الهلاك فى الدّين و أبو حنيفة من الدّاء العضال .