واحدى مُسَمَّى به قريهء « رنبويه » از قراء رى مدفون شدند . برگرديم به تتمّهء احوال صاحب ترجمه : ابو حنيفه و گوئيم :
اعتراض علامهء حلّى بر فتواى ابو حنيفه در نماز
مولانا العَلَّامة در كتاب « نهج الْحَقِّ و كشف الصِّدْق » فرموده است : در مذهب اماميّه خروج از نماز حاصل نمىگردد مگر به تماميّت صلوات بر پيغمبر صلّى الله عليه و آله و سلّم و يا با سلام دادن نه با چيز دگر .
و ليكن ابو حنيفه مىگويد : يا به سلام و يا به كلام و يا به خارج كردن باد از دُبُر . و چقدر قبيح است مذهبى كه مودّى گردد تا اخراج ريح را مُخْرِج از نماز به شمار آورد ! اما مثل نمازى كه او تشريع كرده است صلاحيّت همان را دارد كه بتوان از آن همان گونه كه او گفته است خارج شد . زيرا أبوحنيفه قائل است به جواز نماز در صورتى كه مُصَلِّى در خانهء غصبى نماز گزارد ، در حالتى كه پوست سگى را سجّاده كند ، و پوست سگى را بر تن نمايد ، و بر دستش قطعهاى از گوشت سگ بگيرد ، چون در نزد او سگ قبول تذكيه مىكند .
سپس با نبيذ خرماى مغصوب وضو بسازد بدين طريق كه اوَّلًا دو پايش را بشويد و همين طور دستها را ، تا در پايان به صورت برسد ، عكس آنچه در قرآن وارد گرديده است .
پس از آن بايستد در حالى كه بر وى نجاست ظاهرهاى نمودار باشد ، و سپس به زبان فارسى تكبير بگويد ، و پس از آن معنى مُدْهَامَّتَان را فقط به فارسى بگويد ، و سپس به مقدار كمى سرش را خم كند بدون گفتن ذكر ، و بدون طمأنينه ، و پس از آن به سجده رود بدون برداشتن سر از سجده و سپس حفرهاى حفر كند تا جبهه و يا بينىاش را در آن فرود آورد بدون ذكر و بدون طمأنينه ، و بدون برداشتن سر از سجده در ميان دو سجده . « 1 »
خود ذكر نموده ، و گفته است :
هامش
( 1 ) عبارت علّامه در « نهج الحقّ و كشف الصدق » طبع دار الهجرة ص 427 اين است : و فى رواية : لا يجب الرّفع مطلقاً بل لو حفر تحت جبهته حفيرة فحطّ جبهته إليها أجزأ عن السّجود الثانى و