ابن مروان ولايت امور را به دست گرفت ، و كار را بر شيعه سخت گرفت . حجّاج بن يوسف را به امارت و حكومتشان منصوب نمود . بنابراين مردم با بُغْض على عليه السّلام و موالات دشمنان على و موالات كسى كه گروهى از مردم مىگفتند : او نيز دشمن على است ، به سوى حجّاج تقرُّب جستند .
فَأكْثَرُوا فِى الرِّوَايَةِ فِى فَضْلِهِمْ وَ سَوَابِقِهِمْ وَ مَنَاقِبِهِمْ ، وَ أكْثَرُوا مِنَ الْغَضِّ عَنْ عَلِىٍّ عليه السّلام وَ عَيْبِهِ وَ الطَّعْنِ فِيهِ وَ الشَّنَئَانِ لَهُ .
« بنابراين مردم ، شروع كردند در ساختن روايت بسيار در فضائل و سوابق و مناقب دشمنان على ، و در ساختن روايت بسيار در منقصت و فرومايگى على عليه السّلام ، و در عيب و طعن و دشمنى با او . »
نويسندهء اين مطالب از حجّاج و اعمال زشت و قبيح او كدام يك را ذكر كند ؟ ! حجّاج صفحاتى از تاريخ را سياه كرده است كه در عُمر دُهور و روزگاران فراموش نمىگردد ، و ما قلم خود را شريفتر از آن مىدانيم كه آن وقايع را ذكر كند . و چگونه ما صحيفههاى سپيد كتاب خود را نشر دهيم با بعضى از آن فضائح ؟ ! اين صفحات ، روايت فضيلت را مىطلبد تا بر روى آنها مسطور گردد .
و اگر اعمال قاسيهء او مجهول بود گرچه نزد بعضى از مردم ، شرف و فضيلت ، ما را وادار مىنمود تا مقدارى از آن را در اينجا بازگو كنيم به اميد آنكه كسى كه صاحب امارت و سلطنت مىباشد از كلام ما بهره گيرد هنگامى كه بداند : إنَّ الْمَرْءَ حَدِيثٌ بَعْدَهُ ، وَ إنَّ التَّارِيخَ يَحْفَظُ عَلَيْهِ الْجَمِيلَ وَ الْقَبِيحَ . « مرد كه امروز حقيقتى و واقعيّتى است پس از امروز فقط به صورت گفتارى بر سر زبانها مىباشد ، و تاريخ ، هر عمل نيكو و هر فعل ناشايستهاى را كه انجام دهد براى او ثبت مىكند و محفوظ مىدارد . »
و ليكن مردم همگى مىدانند كه : اين مرد فَظِّ غَليظ سختدل و خشن سيرت با كعبه و با كسانى كه كعبه را قبلهء خود قرار دادهاند ، چه أفعالى را مرتكب گرديده است ، بدون آنكه ميان شيعى ، يا سُنّى ، يا حَرُورى فرق بگذارد ، و بدون آنكه بين
امام شناسى (فارسى) — صفحة 187
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص١٨٧