معاويه فقط امارت يافته بود تا در رسالتش حكم به نابودى و هلاكت جميع شيعه بنمايد ، و گويا شيعيان تشيّع را اختيار كردهاند تا با گردنهاى خود به استقبال تيرها و كمانهاى جور و ستم او بروند .
حضرت أبومحمد امام حسن مجتبى عليه السّلام مُضطر و مجبور شد در هنگامى كه مردم او را مخذول نمودند با معاويه صلح و متاركهء جنگ بنمايد . حضرت امام باقر عليه السّلام به طورى كه در « شرح نهج البلاغة » ج 3 ص 15 وارد است ، مىفرمايد :
وَ مَا لَقِينَا مِنْ ظُلْمِ قُرَيْشٍ إيَّانَا وَ تَظَاهُرِهِمْ عَلَيْنَا ؟ ! وَ مَا لَقِىَ شِيعَتُنَا وَ مُحِبُّونَا مِنَ النَّاسِ ؟ ! إنَّ رَسُولَ اللهِ صلَّى الله عليه و آله قُبِضَ وَ قَدْ أخْبَرَ أنَّا أوْلَى النَّاسِ بِالنَّاسِ . فَتَمَالَاتْ عَلَيْنَا قُرَيْشٌ حَتَّى أخْرَجَتِ الامْرَ عَنْ مَعْدِنِهِ ، وَ احْتَجَّتْ عَلَى الانْصَارِ بِحَقِّنَا وَ حُجَّتِنَا . ثُمَّ تَدَاوَلَتْهَا قُرَيْشٌ وَاحِداً بَعْدَ آخَرَ حَتَّى رَجَعَتْ إلَيْنَا . فَنَكَثَتْ بَيْعَتَنَا ، وَ نَصَبَتِ الْحَرْبَ لَنَا ، وَ لَمْ يَزَلْ صَاحِبُ الأمْرِ فِى صَعُودٍ كَئُودٍ حَتَّى قُتِلَ .
فَبُوِيعَ الْحَسَنُ سَلَامُ اللهِ عَلَيْهِ ، وَ عُوهِدَ ثُمَّ غُدِرَ بِهِ وَ اسْلِمَ ، وَ وَثَبَ عَلَيْهِ أهْلُ الْعِرَاقِ حَتَّى طُعِنَ بِخَنْجَرٍ فِى جَنْبِهِ ، وَ نُهِبَ عَسْكَرُهُ ، وَ عُولِجَتْ خَلَالِيلُ أُمَّهَاتِ أوْلَادِهِ ، فَوَادَعَ مُعَاوِيَةَ ، وَ حَقَنَ دَمَهُ وَ دِمَاءَ أهْلِ بَيْتِهِ ، وَ هُمْ قَلِيلٌ حَقَّ قَلِيلٍ .
و روايت شده است كه : امام ابو جعفر محمد بن على الباقر عليه السّلام به بعضى از اصحاب خود گفت : اى فلان ! « چه مصائبى از ستم قريش بر ما ، و تظاهرشان و امدادشان به همديگر بر عليه ما را ، ما تحمّل كردهايم ؟ ! و چه مصائبى از دست مردم به شيعيان ما و محبّان ما رسيده است ؟ !
رسول اكرم صلَّى الله عليه و آله رحلت نمود در حالى كه خبر داد كه ما ولايتمان به مردم از ولايت خودشان به خودشان محكمتر و استوارتر و ثابتتر است . پس قريش دست به دست هم داده براى اخراج امر ولايت از معدن خود همدست و همداستان گرديدند ، و با حقّ ما و با حجَّت و برهانى كه براى ما بود بر عليه انصار قيام نموده ، استدلال و احتجاج نمودند . پس از آن قريش يكى پس از ديگرى امر ولايت را در ميان خود به نوبت گردانيدند تا نوبت به ما رسيد . در اين حال قريش بيعتى را كه با ما
امام شناسى (فارسى) — صفحة 159
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص١٥٩