صاحب شريعت ، ما را بى نياز مىكند تا براى اين امر دليلى را اقامه بنمائيم ! « 1 »
سير علوم و تاريخ شيعه در عصر رسول خدا صلَّى الله عليه و آله
از جميع مطالب گذشته از آيات قرآنيّه ، و حديث غدير ، و حديث ثَقَلَيْن ، و حديث عَشيره ، و حديث طَيْر مَشْوى ، و قبول اسلام به شرط قبول ولايت و امثالها مُبَيَّن گرديد كه : در زمان رسول الله خود آن حضرت امَّت را به پيروى و تبعيّت أميرالمؤمنين عليه السّلام فرا مىخوانده است ، و تشيّع نسبت به او در همان عصر بوده است . و در آن عصر هم مردانى از صحابهء عليم و فهيم و حكيم از او تبعيّت نموده ، و او را به ولايت قبول كرده ، و از آن روز به شيعيان وى معروف بودهاند . كتابت و تدوين و تصنيف در عصر رسول اكرم توسّط وجود اقدس مولى الموالى و اين طبقه بخصوص از شيعه بوده است .
پس از ارتحال رسول خدا ، و وقوع حوادث ناگوار ، و از ميان برداشتن و كنار زدن مولى الموالى ، و اغتصاب صريح مقام امامت ، و خلافت ، و امارت امَّت ، و منع تدوين و تصنيف و بيان اخبار و احاديث و سنَّت نبويّه و تفسير و معنى آيات مباركات قرآنيّه با شدّتى هر چه تمامتر و تحكّمى هر چه بيشتر ، شيعه و مولايشان در انعزال افتادند ، و آنان با گرمى بازار و كرّ و فرّ جنگها و غارتها و كشورگشائيها و جلب قلوب عامّهء مردم به زخارف و أمْتِعهء دنيويّه ، و دادن پستها و مقامات ، حتّى حاضر نمىشدند أمير المؤمنين عليه السّلام را به عنوان يك عالم أعلم امّت به خود راه دهند ، و با وجودى كه خود بر اريكهء قدرت سوار شدهاند ، تحت نفوذ آراء و افكار و انديشهها و رهبريهاى او باشند .
در بعضى از موارد انگشت شمارى كه با آن حضرت مشورت كردند ، نه به عنوان لزوم پيروى جاهل از عالم بوده است ، بلكه به عنوان استرشاد از رأى او در مقام
هامش
( 1 ) « تاريخ الشِّيعة » مظفّر ص 9 و ص 10 .