عينيه نكتة بيضاء ، لا تواريها العمامة . « 1 » « من از شما با قسم به خدا مىپرسم : آيا شنيديد كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله مىگفت : من كنت مولاه فعلىّ مولاه ؟ همه برخاستند و گفتند : آرى ! بار پروردگارا . و يك مرد نشست و برنخاست . حضرت به او گفت : چرا برنخاستى ؟ ! گفت : اى أمير مؤمنان ! پير شدم و فراموش كردهام ! حضرت گفت : بار پروردگارا ! اگر اين مرد دروغ مىگويد : او را به بلاى نيكوئى مبتلا كن ! راوى روايت كه عميرة بن سعد است مىگويد : آن مرد نمرد مگر اينكه ما در بين دو چشم او نقطهء سفيدى را ديديم كه عمامهء سرش آن را نمىپوشانيد » .
اين مرد همچنان كه كه در روايات كثيرى آمده است أنس بن مالك بود ، و مراد از آن نكتهء سفيد ، پيدايش مرض پيسى است در پيشانى او كه بقدرى او را كريه و قبيح المنظره نمود كه نمىتوانست براى پنهان كردن آن ، عمامهء خود را پايين بكشد ، زيرا اين نكتهء سپيد ميان دو چشمش بود .
علّامهء أمينى پس از نقل اين حديث از « حليهء » أبو نعيم ، در تعليقه گويد : لفظ حسن در گفتار آن حضرت كه مىگويد : او را به بلاى نيكوئى مبتلا كن ، از زيادى راويان و يا ناسخان حديث است ، زيرا آنچه به اين مرد كه أنس رسيد به قرينهء أحاديث ديگر ، كورى و يا پيسى بوده است ، و اين مرض براى او نقمت بوده است ، كه در پى آمد آن گفتار دروغش ، از نسيان مسبّب از پيرى به او رسيده است ، و اين بلاء حسن و ابتلاء نيكو نيست . چگونه ؟ و مراد از آن بلاء ، فضيحت و رسوائى است ، و خود أنس به اين مطلب تكيه داشت و كرارا بيان مىكرد كه اين بدبختى من و نكبت و قبح منظر در اثر دعاى أمير المؤمنين است . « 2 » و شيخ سليمان قندوزى حنفى نيز از حافظ أبو نعيم إصفهانى در « حلية
هامش
( 1 ) - « حلية الأولياء » ج 5 ، ص 26 و ص 27 و « الغدير » ج 1 ، ص 180 و ص 181 و اين روايت را مختصرا ابن مغازلى شافعى در كتاب « مناقب على بن أبى طالب » ص 26 ، حديث شمارهء 38 آورده است .
( 2 ) - « الغدير » ج 1 ، ص 181 ، تعليقهء ( 1 ) .