غدير خمّ است ، هر كس روز هجدهم از ذوالحجّه را روزه بگيرد ، براى او ثواب شصت ماه نوشته مىشود » .
ابن كثير در اينجا گويد : اين حديث جدّا منكر است ، بلكه كذب است ، چون مخالف است با آنچه را در صحيحين از عمر بن خطّاب آورده است كه : اين آيه در روز جمعه روز عرفه نازل شده است ، در حالى كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله در موقف عرفات وقوف داشتند . و همچنين گفتار او كه روزهء هجدهم ذوالحجّه كه روز غدير خمّ است ، معادل با روزهء شصت ماه است ، نيز صحيح نيست ، زيرا كه در حديث صحيح بدين مضمون روايت شده است كه : روزهء ماه رمضان معادل ده ماه است ، چگونه روزهء يك روز معادل با شصت ماه مىشود ؟ اين كلام باطل است .
و شيخ ما حافظ أبو عبد الله ذهبىّ بعد از ذكر اين حديث گفته است : هذا حديث منكر جدّا .
و اين حديث را حبشون خلّال و أحمد بن عبد الله بن أحمد نيّرى - و اين دو نفر در نقل حديث صادق و صدوق هستند - از علىّ بن سعيد رملى از ضمرة روايت مىكنند .
ذهبى گفته است : متن اين حديث را از روايت عمر بن خطّاب و مالك بن حويرث و أنس بن مالك و أبو سعيد و غيرهم به أسانيد واهيه روايت كردهاند . و نيز ذهبى گفته است :
و صدر حديث متواتر است ، و من يقين دارم كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله آن را گفته است . و امّا اللّهمّ وال من والاه زيادى است كه أسناد آن قوى است . و أمّا روزه ، صحيح نيست ، و سوگند به خدا ، اين آيه نازل نشده است مگر در روز عرفه قبل از چند روز به غدير خمّ مانده ، و اللّه تعالى أعلم . « 1 » اين بود يكايك از عبارات ابن كثير ، كه ما عين ترجمهء آن را ذكر كرديم ، تا در نقل عبارت رعايت امانت شود .
و در پاسخ ذهبى و شاگرد دنبالهرواش مىگوئيم : طبق قاعده و قانون باب
هامش
( 1 ) - « البداية و النّهاية » ، ج 5 ص 213 و ص 214 .