گفت : يكقدرى آهستهتر ، اندكى توقّف . اين آيات دربارهء كه نازل شده است ؟ ! گفتم : دربارهء علىّ گفت : آيا به تو رسيده است كه چون على ، مسكين و يتيم و اسير را إطعام كرد گفت : إنّما نطعمكم لوجه الله ( ما شما را براى رضاى خدا و براى وجه خدا شما را إطعام مىنمائيم ) گفتم : آرى ! گفت : هيچ شنيدهاى كه خداوند كسى را همانند على در كتاب خود ، توصيف كرده باشد ؟ ! گفتم : نه . گفت : راست مىگوئى ! چون خداوند جلّ ثناؤه سيره و روش على را مىداند . اى إسحق ! آيا تو چنين نيستى كه شهادت دهى كه آن عشرهء مبشّره « 1 » در بهشت هستند ؟ ! گفتم : آرى ! اى أمير مؤمنان ! گفت : به من بگو : اگر كسى بگويد : به خدا سوگند ، من نمىدانم اين حديث درست است ، و يا نادرست ، و نمىدانم كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله گفته است و يا نگفته است ؟ آيا چنين كسى در نزد تو كافر است ؟ ! گفتم : أعوذ بالله ، از اينكه او را كافر بدانم ! گفت : به من بگو : اگر كسى بگويد : نمىدانم كه اين سوره ( سورهء دهر ) از كتاب خدا هست ، و يا نيست ، آيا آن كس كافر است ؟ ! گفتم : آرى كافر است ! مأمون گفت : اى إسحق ! من در بين اين دو مسئله تفاوت مىبينم ! « 2 »
هامش
( 1 ) - عامّه در كتب خود روايت مىكنند كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به ده نفر از اصحاب خود بشارت به بهشت را داده است فلهذا آنان را عشرهء مبشّره مىنامند و عبارتند از : أبو بكر و عمر و على و عثمان و طلحه و زبير و سعد بن أبى وقّاص و عبد الرحمن بن عوف ، و سعيد بن زيد بن عمرو بن نفيل ، و عبد الله بن مسعود و ليكن اين روايات را إجماع شيعه ردّ مىكند و شيعه قائل است بر اينكه اين حديث ، مجعول و ساختگى است . روايت عشرهء مبشره در « اسد الغابة » ج 3 ص 378 وارد است .
( 2 ) - مأمون مىخواهد بگويد حديث بهشتى بودن عشرهء مبشّره مجعول است ، و اگر كسى إنكار كند كافر نشده است ، به خلاف سورهء هل أتى كه در شأن أهل بيت آمده ، كه قرآن است و إنكارش موجب كفر است .