در صبحگاهى كه همه را مجتمع مىنمود شنيدند .
2 - كه فرمود : چه كسى از شما به خود شما اولويّتش بيشتر است ؟ همهء آنها با آنكه بسيار بودند با گفتار واحدى گفتند :
3 - تو مولاى ما هستى ، و اولويّتت به ما از ما بيشتر است ! و تو هستى كه پيامبر ترساننده از جانب خدا هستى ! 4 - رسول خدا فرمود : ولىّ و مولاى شما بعد از من على است ، و اوست كه رهبر و راهنماى شما و وزير من است .
5 - وزير من است در حيات من و وقت مرگ من ، و بعد از من او خليفهء من بر شما ، و أمير شماست ! 6 - پس پروردگار ولايت آن را داشته باشد از شما كه ولايت او را دارد ، و هنگام مرگ با سرور و شادمانى مواجه شود .
7 - و دشمن بدارد خداوند هر كدام از شما را كه او را دشمن بدارد ! و در وقت مرگ به او هلاكت برسد » .
در اين ابيات ، حميرى از گفتار رسول خدا كه من أولى بكم و از من كنت مولاه استفادهء خلافت و امارت نموده است . زيرا پس از آنكه رسول خدا از مردم اقرار به اولويّت خود گرفت و بر آن ولايت على را همانند ولايت خود متفرّع نمود ، از اين تفريع ، هدايت و رهبرى و وزارت را در حال حيات و تا وقت رحلت ، و خلافت و امارت را بعد از رحلت مترتّب ساخت . و معلوم است كه اين معانى و مفاهيم از ولايت فهميده مىشود ، و گرنه استنتاج و تفرّع و ترتّب صحيح نبود .
و نيز حميرى گويد :
نفسى فداء رسول الله يوم أتى * جبريل يأمر بالتّبليغ إعلانا 1
إن لم تبلّغ فما بلّغت فانتصب * النّبىّ ممتثلا أمرا لمن دانا 2
و قال للنّاس : من مولاكم قبلا * يوم الغدير ؟ فقالوا : أنت مولانا 3
أنت الرّسول و نحن الشّاهدون على * أن قد نصحت و قد بيّنت تبيانا 4
هذا وليّكم بعدى امرت به * حتما فكونوا له حزبا و أعوانا 5
هذا أبرّكم برّا و أكثركم * علما و أوّلكم بالله إيمانا 6