بسنده است .
چنان مىنمايد كه اين دو بصيرت ( علم خدا به سخنانى كه گفته شده ، و گواه بودن وى بر آنها ) درمان روانى و حجت بالغه عليه ايشان است . مگر نه آن است كه هر يك از آنان در سرّ ضمير خود از دروغ بودن آن با خبر است ، ولى از ابعاد گناه انكار حق غافل مانده است ، پس قرآن آنان را به ياد خدايى مىاندازد كه علم او بر همهء آنچه مىگويند احاطه دارد ، و عليه آنان گواهى مىدهد با شهادتى كه در يارى او از حق و بر انداختن باطل و اهل آن تجسّم پيدا مىكند .
وَ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ
و او است آمرزندهء مهربان .
رابطهء ميان اين دو بند چگونه است :
كَفى بِهِ شَهِيداً بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ
و
هُوَ الْغَفُورُ / 134 الرَّحِيمُ
؟
شايد ارتباط از اين لحاظ باشد كه خدا بر انسان شاهد و گواه است ، و از انحراف و گمراهى او خبر دارد ، و از او خرسند نيست و به او خشمگين است ، ولى بدان جهت كه غفور رحيم است ، براى مدتى معين به او مهلت مىدهد .
بنا بر اين اى انسان مگو : من به خدا كفر مىورزم ، و اگر رسالت خودش را دوست مىدارد جان مرا بگيرد ، چرا كه او آمرزندهء مهربان است ، تو را به حال خود وا مىگذارد كه مدتى نافرمانى او كنى ، و اگر از او نترسى و به خود مراجعه نكنى و به حقيقت باز نگردى ، همچون عزيز صاحب اقتدارى تو را مىگيرد و به عذابت مىرساند .
/ 135
[ سوره الأحقاف ( 46 ) : آيات 9 تا 14 ]
قُلْ ما كُنْتُ بِدْعاً مِنَ الرُّسُلِ وَ ما أَدْرِي ما يُفْعَلُ بِي وَ لا بِكُمْ إِنْ أَتَّبِعُ إِلاَّ ما يُوحى إِلَيَّ وَ ما أَنَا إِلاَّ نَذِيرٌ مُبِينٌ ( 9 ) قُلْ أَ رَأَيْتُمْ إِنْ كانَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَ كَفَرْتُمْ بِهِ وَ شَهِدَ شاهِدٌ مِنْ بَنِي إِسْرائِيلَ عَلى مِثْلِهِ فَآمَنَ وَ اسْتَكْبَرْتُمْ إِنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ ( 10 ) وَ قالَ الَّذِينَ كَفَرُوا