از مسئوليت ايمان آوردن به رسالت خلاص كند .
[ 8 ] و بعضى ديگر مىگفتند : اين افترايى بر خدا است ، و در صورتى كه سحر خواندن قرآن آشكارا دليل بر دامنهء تأثير رسالت داشت و نشان مىداد كه چه اندازه در قلب ايشان اثر گذارده و راه را در برابر نسبتهاى دروغ دادن بسته است ، و حتى به قدرت آن و ناتوانى خويش از مقاومت در مقابل آن اعتراف مىكردند ، اين سخن ايشان را كه رسالت را افترا و دروغ بستنى مىشمردند ، دليل بر آن است كه رسول خدا ( ص ) مردمان را به سوى خود نمىخواند بلكه به جانب پروردگار دعوت مىكرد ، و همين امر سبب شد كه او را به تهمت دروغ بستن به خدا متهم كردند .
/ 133
أَمْ يَقُولُونَ افْتَراهُ
يا مىگويند كه آن را به دروغ بر خدا بسته است .
ولى رسول خدا ( ص ) نخستين كسى بود كه از وخامت اين افترا آگاه بود ، و مىدانست كه اگر بر خدا دروغ ببندد ، به عذابى سخت گرفتار خواهد شد ، و از طريق آيات به اين امر اعتراف مىكرد . . . پس چگونه ممكن است كسى خودش خودش را محكوم كند ؟ ! چگونه ممكن است به دروغ چيزى را به خدا نسبت دهد ، و سپس بگويد كه : جزاى كسانى كه به خدا افترا مىزنند و دروغى را به او نسبت مىدهند ، اين است كه رستگار نخواهند شد و به عذابى سخت خواهند رسيد ؟ !
قُلْ إِنِ افْتَرَيْتُهُ فَلا تَمْلِكُونَ لِي مِنَ اللَّهِ شَيْئاً
بگو كه : اگر اين را به دروغ بر خدا بسته باشم ، به ميانجيگرى من مالك چيزى از خدا نشدهايد .
پس رسول ( ص ) علم يقين به آن دارد كه خدا از همه چيز او آگاه و دانا است ، و آن كس گفتارى را به دروغ به خدا نسبت مىدهد كه به او ايمان نياورده باشد ، و نداند كه علم خدا بر او محيط است ، و از آنچه كه ميان او و ديگران ، در آشكار و نهان ، مىگذرد با خبر است .
هُوَ أَعْلَمُ بِما تُفِيضُونَ فِيهِ
او به آنچه در آن فرو رفتهايد داناتر است ، و از افتراها و تهمتهاى شما عليه رسالت آگاهى دارد ، و حساب همهء شما را مىرسد .
كَفى بِهِ شَهِيداً بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ
همو براى گواه بودن ميان من و شما