وصيت كننده
14 - براى اينكه وصيتِ وصيت كننده صحيح ونافذ باشد بايد شرايط زير را داشته باشد :
اول : بايد شرايط عمومى اهليّت يعنى بلوغ ، عقل ، قصد و اختيار را داشته باشد .
دوم : وصيت كودك زير ده سال صحيح نيست ، اما كودك ده سال به بالا ، بنابر قول قويتر ومشهور فقها اگر عاقل بوده ووصيتش منحصراً درباره اعمال نيك وشايسته باشد صحيح است .
سوم : وصيّت ديوانه در حال جنون صحيح نيست ، اما اگر در حالى كه عاقل است وصيت كند وسپس ديوانه شود ، وصيّتش باطل نمىشود ، همينطور است حكم كسى كه مست مىشود ، كه وصيّت او به هنگام مستى صحيح نيست .
چهارم : اما سفيه ، اگر وصيّت مالى او موافق خرد وعقل باشد ، صحيح است ، اما ديگر وصيّتهاى او ، اگر ميزان سفاهت او به اندازهاى نباشد كه عرف همه تصرّفات واعمال او را بىاعتبار بداند ، وصيتهاى ديگر او نيز درست خواهند بود .
پنجم : وصيّت شخصى كه خودكشى كرده صحيح نيست ، لذا كسى كه از روىگناه و معصيت اقدام به خودكشى مىكند وسپس قبل از اينكه بميرد وصيت كند ، وصيتش لغو و بيهوده است . بايد توجه كرد كه عمليات شهادت طلبانه بكلىخارج از مفهوم خود كشى است .
موصى له
15 - شخص موصى له « كسى كه چيزى براى او وصيّت مىشود » بايد هنگام وصيت موجود باشد ، بنابراين وصيت براى شخص مرده ، يا براى كسى كه فلان زن در آينده به آن حامله خواهد شد ، يا براى كسى از فرزندان فلانى كه در آينده به وجود خواهند آمد صحيح نيست .
16 - وصيت براى جنينى كه در هنگام وصيت در رحم مادر است ، حتى اگر روح هنوز در او دميده نشده باشد صحيح است ، پس اگر زنده به دنيا آمد به وصيّت عمل خواهد شد ، اما اگر مرده به دنيا بيايد ، وصيت باطل شده و مال به ورثه وصيت كننده باز مىگردد .