روحى ، از عالم ملكوت و جسمى از عالم ناسوت دارد . او از نظر بُعد ملكوتى ، بالاتر از ملائكه است و از نظر بُعد ناسوتى ، يك حيوان ، و به قول قرآن ، پست تر از حيوان است : « انَّ شَرَّ الدَّوابَّ عِند اللهِ الصُّمُّ البُكمُ الَّذينَ لايَعقِلُون » . « 1 » بعد از نماز صبح ، قبل از آفتاب و اگر بشود بعد از نماز شب يا بعد از نماز اول وقت مقدارى با آن صحبت كند ، با آن مشارطه كند و بگويد اگر امروز با من آمدى ، به تو جايزه مى دهم . واقعاً هم جايزه بدهد . بيا و امروز با من باش .
بعد از مشارطه ، مراقبه كند و هر چه مى خواهد انجام دهد ، توجه داشته باشد كه مرضّى امام زمان ( عج ) است يا نه . يك مشهدى با توجه به اينكه زير پرچم حضرت رضاست و حضرت رضا ( ع ) صد در صد بر گفتار و كردار او ناظر است ؛ چه در خلوت ، چه در جلوت و احاطه قيومى حضرت رضا ( ع ) بر همه افعال و كردار و گفتار اوست ، اين فرد مراقبه داشته باشد ؛ يعنى هر چه مى خواهد بگويد ، با توجه بگويد . هر كارى مى خواهد بكند ، با توجه باشد تا شب شود . موقع خواب و به قول مرحوم آقاى بهارى ، موقع رفتن توى قبر ( يعنى توجه كند كه حالا وقتى مى خواهد برود توى رختخواب ، اگر نَفَس بالا آمد ولى ديگر بر نگشت و يك ايست قلبى به وجود آمد ، چه مىشود ؟ ) ايشان مى گويند وقتى كه مى خواهد برود توى رختخواب ، مثل كسى كه مى خواهد توى قبر ، حساب خودش را بكند . اين روايت موسى بن جعفر ( ع ) مربوط به اينجاست :
« لَيسَ مِنّا مَن لايُحاسِبُ نَفسَهُ فى كُلِّ يَومٍ
» به اين مى گويند محاسبه . حساب بكند كه امروز چه كرد ؟ امروز چه شد ؟ به ازاى آن عمرى كه داد ، چه چيزى گرفت ؟ چقدر حرف عوامانه اى است كه مى گويند عمر طلاست . يك ساعت عمر ما بالاتر است از دنيا و آنچه در دنياست ؛ براى اين كه انسان به يك ساعت مىتواند حرّ بن يزيد رياحى بشود . مىتواند به آن جا برسد كه ابى عبد الله
الحسين ( ع ) اين گونه به او توجه كند ؛ توجه خاصى كه امام به حر كرد ، به احدى نكرد . دستمال مبارك ابى عبدالله به پيشانى اش بسته شد كه مى گويند همين اواخر يك نفر از پادشاه ايران به
هامش
( 1 ) بدترين جنبندگان نزد خدا ، افراد كر و لالى هستند كه انديشه نمى كنند . ( انفال / 22 )