خدا نباشد ، ديگر معلوم است كه هر چه به جا مى آوريم ، اوست ؛ براى اوست : « ما عَبَدتُكَ خَوفاً مِن نارِكَ » ؛ « و لا طمعاً من جنتكَ بَل وَجدتُكَ اهلًا لِلعبادَةِ فَعَبَدتُكَ » « 1 » ديگر به آنجا مى رسد كه دل پر از خدا مىشود . تمام گفتارش براى خدا . تمام كردارش براى خدا . ديگر معنى ندارد كه چيزى از او براى غير خدا سر بزند . رسيدن به اين مقام مشكل است . خون جگر مى خواهد . بررسى مى خواهد . فكر مى خواهد ، مطالعه اين گونه مطالب مى خواهد . مباحثه اين گونه مطالب مى خواهد . اجتناب از گناه مى خواهد و مهمتر از اينها ، دعا ، راز و نياز با خدا و توسل به اهل بيت ( ع ) مى خواهد . توسل پيدا كنيد به آن كسى كه در دلش هيچ چيزى جز خدا نبود . لذا حاضر بود همه چيز بدهد در راه خدا . مخصوصاً چون مظهر تامِّ جلىّ ، همه شان مظهر تامّ هستند . خدا را به امام حسين ( ع ) قسم بدهيد . زيارت عاشورا را بخوانيد . حتماً به امام
حسين توسل داشته باشيد . در 24 ساعت ، حتماً يك زيارتى راجع به امام حسين ( ع ) ، مخصوصاً زيارت عاشورا بخوانيد . از حضرت رضا بخواهيد و بالاخره از پروردگار عالم بخواهيد كه اين حالت را به شما عنايت كند .
خوشا آنان كه الله يارشان بى به حمد و قل هو الله كارشان بى
خوشا آنان كه دائم در نمازند بهشت جاودان بازارشان بى « 2 » اگر ما طلبه ها بخواهيم به جايى برسيم ، بايد اين منازل را بپيماييم ؛ حداقل بايد در راه باشيم . حالا اگر نرسيم ، معذوريم ؛ اما در راه باشيم . پيمودن اين راهها از اوجب واجبات است . عقلًا از اوجب واجبات است و اگر كسى نتواند اين را درك كند كه رفع صفات رذيله از اوجب واجبات است ، خيلى سفيه است . عقل ما مستقلًا حكم مىكند ، فطرت ما مستقلًا حكم مىكند كه از اوجب واجبات اين است كه ما دائماً در حال مبارزه باشيم . دائماً در اين جنگ درون در خط مقدم جبهه باشيم . حالا اگر با عنايت خدا به جايى رسيديم كه رسيديم و اگر نرسيديم ، لااقل در خط مقدم جبهه معذور باشيم .
هامش
( 1 ) - همان ، ج 70 ، ص 197
( 2 ) - ديوان باباطاهر ، اولين اشعار اين ديوان .