امام علاقه داشت ، قبر حر را نبش كرد ، بدن تر و تازه بود و آن دستمال به پيشانى او بود . طمع دستمال كرد ، دستمال را برداشت ، خون جارى شد . هر چه دستمال بستند ، ديدند خون بند نمى آيد . آن عالمى كه همراه او بود ، گفت : آقا مگر مىشود عاشق را از معشوق جدا كنيد ؟ مگر مىشود حر را از دستمال امام حسين ( ع ) جدا كنيد ؟ دستمال را ببنديد خواست يك ذره اش را بردارد ، گفت : غصب است . گناه بزرگى است . معشوقش را بده تا آرام شود .
اگر انسان به عمر توجه داشته باشد ، مىتواند به نيم ساعت حرّبن يزيد رياحى بشود . چه بسيار كه شدند . لذا در وقتى كه مى خواهد برود توى رختخواب ، فكر كند در برابر عمرى كه داده چه چيزى به دست آورده است ؟ معلوم است كه هر چه باشى و هر كه باشى ، در آن وقت پشيمان مى شوى . در آن وقت ، گريان مى شوى . مى گويى : اين عمر رفت اما به اندازه اى كه بايد از آن نتيجه ببرم ، نبردم . اگر نتيجه خوبى برده شده ، علماى علم اخلاق مى گويند كه سجده كند و خوشحال بشود . بگويد : « الحمدالله رب العالمين » كه توانستم يك شبانه روز آن طور كه خدا مى خواهد باشم . توانستم يك شبانه روز آن طور كه امام زمان مى خواهد باشم و سجده كند ، اما اگر عمر را داده و بدبختى خريده ، اگر عمر را در راه گناه ، غيبت ، تهمت ، شايعه ، - العياذ باللهدر راه ضد نظام ، ضد اسلام و گناهان علنى داده است ، گريه كند . جبران كند . قابل جبران است . نمى شود در رأفت خدا ، در كرم خدا چيزى جبران ناپذير نباشد . نمى شود انسان جبران كند و او بگويد نه .
به قول علامه طباطبايى كه در آيات توبه مى فرمايد : هر توبه اى كه از بنده گنهكار است ، دو توبه از خداست :
1 . پروردگار عالم به اين دو بنده گنهكار مراجعه و توفيق داده است كه توبه كند .
2 . بعد از آن كه او توبه كرد ، خدا مى پذيرد .
يك توبه از بنده گنهكار ، دو توبه از خداى رحيم ، از خداى رحمان . لذا جبران كند و با توبه به رختخواب برود ؛ به اين مى گوييم توجه . اگر اين توجه نباشد ، انسان بدبخت است . حتماً بدبخت است . اگر اين توجه نباشد ، شيطان درون و شيطان برون نمى گذارد
كه
در ساحل سپيده اخلاص (فارسى) — صفحة 92
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص٩٢