ضايع الصلاة توبه مىكند و ديگر نمازهايش را اول وقت مى خواند . ديگر نمازهايش را در مسجد با جماعت مى خواند ، اما وقتى هم غيبت جلو مى آيد ، غيبت مىكند يا اينكه مثلًا خانم نماز مى خواند ، اما بد حجاب هم هست يا با حجاب است ، اما در خيابان ، در مدرسه ، در دبيرستان ، در دانشگاه و در ميان خويشان نامحرمش اين گونه نيست ؛ اين توبه نيست . توبه حيثى است . توبه حيثى خوب است ، اما كمرنگ است . نمى توانيم بگوييم بُرد دارد يا مقدمه براى سير و سلوك است . توبه اى كه مقدمه سير و سلوك است . توبه اى كه الآن مورد بحث ماست ، توبه مطلق و مداوم است .
همه بايد به اين جمله پيغمبر اكرم ( ص ) توجه كنيد . پيغمبر اكرم ( ص ) مى فرمايد
: « انَّهُ لَيُغانُ عَلى قَلبِى فَاقُولُ أَستَغفِرُ اللهَ سَبعِينَ مَرَّة » « 1 »
؛ يعنى چون دلم مكدّر مىشود ، روزى هفتاد مرتبه استغفار مى كنم . اين چه استغفارى است از معصوم ؟ اين چه كدورت دلى است از معصوم ؟ اين دل مال خداست ؛ هر چه غير خدا در اين دل بيايد ، مكدرش مىكند ؛ ولو « كَلِّمينى يا حُمَيرا » پيغمبر اكرم ( ص ) باشد ، چه رسد به اينكه گناه باشد . به قول امام صادق ( ع ) همان مقدار كه كارد تند براى گوشت ضرر دارد و آن را پاره پاره مىكند گناه براى دل همين مقدار ضرر دارد . بايد اين حالتى
كه پيغمبر اكرم ( ص ) داشته است در ما زنده باشد . بايد اين حالتى كه همه ائمه طاهرين ( ع ) داشتند ، در ما زنده شود .
فكر نكنيد اشكال دارد كه هر روز ، اول و وسط و آخر پرونده ما نوشته شده باشد : توبه ، توبه ، توبه . اگر در پرونده كسى ، در همه صفحاتش : اولش ، وسطش و آخرش ثواب توبه نوشته نشده باشد ، بايد بداند كه خيلى تقصير دارد . بايد بداند كه واجبى ( واجب عقلى و واجب شرعى ) آن هم از واجب واجبات را ترك كرده است . بايد اين حالت قصور و تقصير ، اين حالت برگشت از شرك به توحيد ، از گناه به ثواب و از غير خدا به خدا هميشه در ما زنده باشد . اين اولين ابزار راه است . از همين جا استفاده مى كنيم كه گناه ، مانع است و تا رفع مانع نشود ، هيچ كسى نمى تواند سير و سلوك كند . هيچ كس نمى تواند به منزل تخليه برسد .
هامش
( 1 ) - محمد باقر مجلسى ، بحارالانوار ، ج 63 ، ص 183