تخطي إلى المحتوى الرئيسي

در ساحل سپيده اخلاص (فارسى) — صفحة 143

مساهمون:

ص١٤٣
مى گيريم ، فهمت را مى گيريم ، شعورت را مى گيريم ، معلوم است كه هيچ كس پيدا نمى شود كه قبول كند . اينها نعمتهاى ظاهرى است : « وَ اسبَغَ عَلَيكُم نِعمَهُ ظاهرةً و باطنةً » « 1 » . اگر مقدارى عميق تر نگاه كنيم ، نعمت شيعه گرى را مى بينيم . اگر على را از شما بگيرند ، امام رضا را از شما بگيرند ، و تمام اين جهان را به تو بدهند ، آيا قبول مى كنيد ؟ چه كسى حاضر است تمام جهان را بگيرد اما مسلمان نباشد ؟ شيعه نباشد ؟ امام زمان نداشته باشد ؟ در قدسيات علامه مجلسى آمده است ، فردى كه در گناه فرو رفته بود ، به حضرت موسى ( ع ) گفت : به خدا بگو من چقدر گناه تو را بكنم ، اما عقوبت نكنى ؟ حضرت موسى رفتند مناجات ، مناجات كه تمام شد ، مى خواستند برگردند . خطاب شد كه چرا پيغام بنده ام را نمى دهى ؟ گفت : خدايا حيا مى كنم . خود مى دانى كه چه گفت . خطاب شد : به او بگو من بالاترين عذاب را به تو دادم ، اما متوجه نيستى . آيا لذت مناجاتم را از تو نگرفتم ؟ همين مقدار كه از نماز شب لذت نمى برى ، همين مقدار كه نماز برايت سنگين است ، همين مقدار كه مناجات برايت سنگبن است ، اين بالاترين بلاست . اگر كسى كه مشغول درس است ، يك طلبه اى كه سرباز امام زمان است ، از تحصيلش دست بردارد ، اين يك پس گردنى است . اين بالاترين خذلان است . ما مثل ماهىِ درآب ، نعمت داريم . اينها شكر مى خواهد . كفران نعمت ، هم عذاب دنيادارد ، هم عذاب آخرت : « ضَرَبَ اللهُ مثَلًا قريَةً كانت امِنَةً مُطمَئِنَّةً يأتيها رِزقُها رَغداً مِن كُلِّ مَكانٍ فَكَفَرَت بانعُم اللهِ فَاذاقَها اللهُ لِباسَ الجوعِ و الخوفِ بِما كانوا يَصنَعونَ » « 2 » ؛ در اين دنيايى كه مثل باران بر ايشان نعمت مى باريد ، كفران مى كردند و آن كفران موجب شد عذابها يكى پس از ديگرى
هامش
( 1 ) - قال رجلٌ عِندَ ابى جعفرٍ ( ع ) : و اسبَغَ عَلَيكُم نِعمَهُ ظاهرةً و باطنةً قال : اما النعمة الظاهِرَةٌ فَهُوَ النَبِىُّ ( ص ) . ما جاءَ بِهى مِن مَعرِفَةِ اللهِ عزوّجل و توحيده و اما النعمةُ الباطنَةُ ولايَتُنا اهلُ البَيتِ وَ عَقدُ مَودتنا . . . . ( محمد باقر مجلسى ، بحارالانوار ، ج 24 ، ص 52 ) ( 2 ) - خداوند مثلى زده است . منطقه آبادى كه امن و ارام و مطمئن بود و همواره روزيش از هر جا مى رسد ؛ اما به نعمتهاى خدا ناسپاسى كردند و خداوند به خاطر اعمالى كه انجام مى دادند ، لباس گرسنگى و ترس را بر اندامشان پوشانيد . ( نحل / 112 )
در ساحل سپيده اخلاص (فارسى) — صفحة 143 | الشيخ حسين المظاهري