به عمل كار برآيد . به سخنرانى و غم خوردن نيست . اگر تاكنون گنهكار بودى دست بردار و از اين به بعد در راه قدم بگذار . يعنى تقيّد به ظواهر شرع پيدا كرده و كار كن كه دست عنايت حق بر سرت بيايد . بدين ترتيب خواه ناخواه مى توانى مقدمه را طى كنى و به ذى المقدمه برسى .
از آنجا كه بحث طولانى است بيش از اين درباره ى توبه سخن نمى گوييم . اگر چه بحث مفصل و ارزنده اى از نظر قرآن و روايات اهلبيت است . تنها به خواهران و برادران سفارش مىشود كه از رحمت خدا مأيوس نشوند . زيرا اين يأس از مهارهاى بزرگ شيطان است و بدانيد گناه هر چه بزرگ و هر چه فراوان باشد ، اگر تلاطم درونى پيدا شد و به قول قرآن ، توبه كرده ، خود را اصلاح نموده و در مقابل خدا خجالت زده شديد ، حتماً آمرزيده مىشويد .
عُجب خطرى جدى براى توّابين
بن بست در اسلام وجود ندارد . چيزى كه به همه ى شما سفارش مى كنم اين است كه هميشه در حال توبه و انابه و در حال اقرار به تقصير در زندگى خود باشيد و مبادا العياذ بالله بعد از توبه مهار ديگرى بنام عُجب براى شما ايجاد گردد . بنده بايد بداند مقصر است ، اگر چه عبادت اميرالمؤمنين سلام الله عليه را بجا آورد باز مقصر است . حتى اگر نظير عبادت پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله را ادا نمايد . عبادت ايشان به اندازه اى است كه خطاب مىشود اينقدر عبادت نكن .
« طه . ما انْزَلْنا عَلَيْكَ الْقُرانَ لِتَشْقى » ( طه / )
قرآن را نفرستاديم كه اينقدر بايستى تا پاهايت ورم كنند . اما همين پيغمبر در مقابل خدا خود را مقصر مىداند و گاهى حال غفلت