واسعه حق تلاطم درونى دارد .
توبه ى حرّ
ابى عبد الله نمى تواند سرافكندگى حرّ را ببيند ، لذا مى فرمايد : حرّ ، سرت را بالا كن ، چشم در چشم من بيانداز و با من حرف بزن .
« . . . كَتَبَ رَبُّكُمْ عَلينَفْسِهِ الرَّحْمَةَ » ( انعام / ) سپس مى گويد : حرّ ترا آمرزيدم و بخشيدم . حرّ مى گويد : آقا مى دانم كه بخشيدى ، اما اجازه بده به ميدان بروم تا يقين يابم كه بخشيده شدم و بدين ترتيب در يك آن خود را اصلاح كرد .
از مطلب فوق مى توان پى برد كه آنچه در بعضى روايات و يا از نظر قرآن شريف درباره ى عدم قبول توبه در دم مرگ آمده معناى ، ديگرى دارد . اگر انسانى به راستى دم مرگ تلاطم درونى پيدا كرده و توبه كند خداوند او را مى آمرزد . هر زمان كه باشد ، هر چه باشد و هر كه باشد . قرآن صامت مى گويد : خدا مى آمرزد و قرآن ناطق مى گويد : مى آمرزم و نظير اين امر در تاريخ فروان است .
اغماض خداوند از گناهان انسان پس از توبه
اگر انسانى به راستى به مانند مار گزيده اى از گناه خويش به خود بپيچد ، چنانچه اميرالمؤمنين سلام الله عليه در دل شب مانند مار گزيده اى به خود مى پيچيد ، خداوند او را خواهد آمرزيد . البته لازمه ى اين امر اينست كه تصميم بگيرد ديگر گناه نكند و خود را اصلاح نمايد . در اين صورت اگر در راه افتاد ، در مورد گذشته خودخورى نمايد ، سخن ديگرى است و اين امر دوم نبايد مطرح باشد . زيرا