به سوى قرارگاه پايانى خود ، نزديك ستارهء بسيار دور دست « وگا » « 20 » پيش مىرود و روزى بىفروغ مىشود و قرار و آرام مىيابد ، آن گاه آن را به جهنم مىافكنند و از گرماى دوزخ مىسوزد .
«
وَ الشَّمْسُ تَجْرِي لِمُسْتَقَرٍّ لَها
- و خورشيد به سوى قرارگاه خويش روان است ، » كيست كه آن را رام ساخته و در راه معيّن خود به راه انداخته است كه حتى يك اينچ منحرف نشود ؟ ! به يقين همانا او اللَّه است كه به هيمنهء خود برآفريدگان تسلّط دارد و با دانش خود امور آفرينش و هستى را به دقّت تدبير مىكند .
«
ذلِكَ تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ
- اين فرمان خداى پيروزمند داناست . » [ 39 ] امّا ماه كه در فلك خود ، منزل به منزل با دقّتى حساب شده دور مىزند كه اخترشناسان را قادر مىسازد كه مسير آن را تا صد هزار سال ديگر بشناسند و معلوم كنند ، خود نشانهاى است از شب كه ما را بر آن مىدارد كه ايمان خود را به تسلّط و چيرگى پروردگارمان بيفزاييم .
«
وَ الْقَمَرَ قَدَّرْناهُ مَنازِلَ
- و براى ماه منزلهايى مقدّر كرديم . » / 132 شايد اين منزلها همان ايستگاههاى روزانه است كه ماه هر شب چون بدانها رسد ، چندى بزرگ و سپس كوچك مىشود و از زمان پديد آمدن خود به صورت هلال تا وقتى در محاق پنهان گردد در آن منازل دور مىزند .
«
حَتَّى عادَ كَالْعُرْجُونِ الْقَدِيمِ
- تا همانند شاخهء خشك خرما بازگردد . » آيا هيچ گاه باقيماندهء شاخهء خرمايى بر خرما بنى ، پس از آن كه ميوهاش را چيده باشند و شاخهاش بر فراز خرما بن زرد و پژمرده شده باشد ، توجّهت را جلب كرده است ؟ منظرهء ماه در اواخر شب در پايان هر ماه چنان است .
هامش
( 20 ) - نسر واقع : ستارهاى روشن كه با دو ستارهء ديگر به صورت كركسى است كه بال گشوده و فرود آيد ، در جانب قطب جنوب - م .