/ 546 «
وَ تَرَى الْمَلائِكَةَ حَافِّينَ مِنْ حَوْلِ الْعَرْشِ يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ
- و فرشتگان را مىبينى كه گرد عرش خدا حلقه زدهاند و به ستايش پروردگارشان تسبيح مىگويند ، » و اين منظره از بزرگترين جلوهگريهاى قدرت و عظمت خداست ، آن گاه قرآن به پايان دادگاه عادلانهء الهى كه به مقياس حق تكيه دارد اشاره مىكند .
«
وَ قُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْحَقِّ
- ميان آنها نيز به حق داورى گردد . » اهل بهشت هم چنان نعمتهاى خدا را بر خود به ياد مىآورند كه بزرگترين آنها نعمت هدايت در دنيا و نجات از دوزخ در آخرت است ، و پروردگار خود را مىستايند ، و از سوى ديگر عدل خدا بر دوزخيان تجلّى مىكند كه به دوزخ وارد مىشوند در حالى كه به مسئوليّت خود در خصوص اين سرنوشت اعتراف دارند و معترفاند كه حكم خدا دربارهء آنها حق و راست است ، پس آنان نيز پروردگارشان را مىستايند .
«
وَ قِيلَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ
- و گفته شود : ستايش از آن خدايى است كه پروردگار جهانيان است . »