قبل از ميقات ، هيچگونه رجحان ذاتى ندارد و به سبب نذر براى آن رجحان و مشروعيت پيدا مىشود » . نتيجه اين مىشود كه « مشروعيت احرام قبل از ميقات ، متوقف بر نذر و صحت نذر است » . از طرف ديگر « صحت نذر ، متوقف بر مشروعيت متعلّق آن است » . در نتيجه « صحّت ، متوقف بر رجحان و رجحان هم متوقف بر صحت است » و اين دور است . لذا بايد رجحانى كه در متعلّق نذر معتبر است ، با قطع نظر از تعلّق نذر باشد ، تا هيچگونه توقفى بر نذر نداشته باشد . صحت ، متوقف بر رجحان باشد و رجحان هم فى نفسه وجود داشته باشد ، مثل نماز شب . « 1 » پاسخ : در باب صحّت نذر ، دو نوع صحت داريم : 1 - صحت مطلقه ، يعنى صحت از جميع جهات كه به دنبال آن وجوب وفاى به نذر ترتب پيدا مىكند . 2 - صحت از جميع جهات ، به غير از جهت رجحان متعلّق . اين دو صحت ، در موقوف و موقوف عليه فرق دارند ، بههمينجهت دور مستحيل تحقّق پيدا نمىكند . توضيح : صحت مطلقهء نذر ، متوقف بر رجحان متعلّق است . يعنى اگر نذرى بخواهد به تمام معنى صحيح باشد و به دنبال آن فوراً وجوب وفاى به نذر مترتب شود ، بايد متعلّق آن داراى رجحان باشد . امّا رجحانى كه مىخواهد از ناحيهء صحّت نذر حاصل شود ، از نذرى حاصل مىشود كه همهء خصوصيات معتبر در نذر را دارا باشد ، به جز يك خصوصيت كه آن رجحان متعلّق است . يعنى اگر نذر صحيحى كه همهء شرايط - به جز رجحان متعلّق - را داراست ، تحقق پيدا كند ، متعلّق آن رجحان پيدا مىكند ، به خلاف نذرى كه شرايط در آن مراعات نشده است .
هامش
( 1 ) - مستمسك العروة الوثقى ، ج 11 ، ص 298